அசல் பதிவுக்குச் செல்ல இங்கே சுட்டுக: பொன்ஸ

சவுத் ஏசியன் புக்ஸ் வெளியீடான ச.தமிழ்ச்செல்வன் எழுதிய “வெயிலோடு போய்” புத்தகத்தைப் படிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. (முதல் பதிப்பு 1985. நான் படித்தது மூன்றாவது பதிப்பு 1994) [ச.தமிழ்ச்செல்வனைப் பற்றிய சிறு அறிமுகத்தை இங்கு பத்ரியின் மறுமொழியில் பார்க்கலாம்.]

ஏற்கனவே தமிழ்ச்செல்வனின் “அரசியல் எனக்குப் பிடிக்கும்” படித்திருக்கிறேன். அந்தப் புத்தகத்தின் தொடக்கப் பகுதிகள் எனக்கு ரொம்பவும் பிடித்திருந்தது. ஆர்வத்துடன் படிக்கத் தொடங்கி, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, ஓட்டு போடுவது மட்டுமே அரசுக்கும் பொது மக்களுக்குமான தொடர்பு என்ற என் பழைய எண்ணங்களிலிருந்து, தான் அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்டவன் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு சாதா குடிமகனின் தினசரி வாழ்வு அரசுடன் எத்தனை பிணைத்திருக்கிறது என்று புரியவந்தது. நடுநிலை என்ற ஒன்று இல்லவே இல்லை என்கிறார் ஆசிரியர். கணினி மொழியில் சொல்லும் ஒன்றும் பூஜ்யமும் இல்லாத இடைப்பட்ட நிலையான fuzzy logic மாதிரியான நிலைகள் ஒரு மனிதனின் அரசியல் நிலைப்பாட்டில் இருக்கவே முடியாது என்ற அந்தக் கருத்தும் எனக்குப் புதுமையான ஒன்று. மற்ற விமர்சனங்கள் ஏற்கனவே வந்துவிட்டன. கடைசி சில அத்தியாயங்கள் மட்டும் ஏதோ கம்யூனிச கட்சிப் பிரசாரம் போல் எனக்குத் தோன்றியது. மற்றபடி மிக அற்புதமான புத்தகம் அது.

அந்தப் புத்தகத்தைப் படித்த அதே உணர்வோடு வெயிலோடு போகத் தொடங்கினேன். “வெயிலோடு போய்”, பெரும்பாலும் தீப்பெட்டித் தொழிற்சாலைகளினால் மட்டுமே பிழைக்கும் குடும்பங்களின் அன்றாட வாழ்வைப் பற்றிய கதைகள் அடங்கிய சிறுகதைத் தொகுப்பு. ஒவ்வொரு கதையும் படித்து முடித்தபின் குறைந்தது இரண்டு நிமிடமாவது ஒதுக்கிச் சிந்திக்கத் தூண்டுகின்றன. வாழ்வியலின் யதார்த்தம் அடங்கிய கதைகள்.

பெற்றோரும் குழந்தைகளும் எத்தனைதான் நாளெல்லாம் உழைத்தாலும், ஒரு இனிப்பு வாங்கிச் சாப்பிடக் கூட முடியாத அவலங்களைப் பேசுகிறது ‘பாவனை‘. குழந்தைகள், இனிப்பு வண்டிக்காரனின் வண்டியில் இருக்கும் இனிப்புகளைச் சாப்பிடுவதாக பாவனை செய்து மகிழ்வதைப் படிக்கும் போது எங்கள் வீட்டருகில் வந்த குல்பி வண்டிக்காரனிடமிருந்து உடல் நிலைக்காக “தினசரி ஐஸ்கிரீம் வாங்கித் தரமாட்டேன்” என்று அப்பா சொன்னபோது கோபப்பட்டு அழுத நாட்களின் நினைவு அவமானத்துடன் எழுகிறது.

“வார்த்தை” என்ற கதையில் பள்ளிச் சுற்றுலாவுக்காக தயாராகும் சின்னப் பையனின் கண்ணினூடாக நகரும் சிறுகதையும் அடுத்த அழகான கதை. மிக மிக இயல்பான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தி சின்ன குடும்பத்தின் பாசம், அன்பு, கண்டிப்பு என்று எல்லா உணர்ச்சிகளையும் அற்புதமாக வடித்தெடுத்திருக்கிறார் ஆசிரியர். கதை படிக்கத் தொடங்கும்போதே முடிவை ஒரு மாதிரி ஊகித்துவிட முடிகிறது என்றாலும் கதையின் அழகு ‘இன்னும் இன்னும்’ என்று திருப்ப வைப்பதுடன், கடைசியில் சிறுவன் சோலையின் சோகம் நமக்குள்ளும் வந்து ஒட்டிக் கொள்கிறது.

‘சுப்புத்தாய்‘உம் ‘அசோகவனங்களும்‘ கொஞ்சம் வளர்ந்த தீப்பெட்டித் தொழிலாளிகளின் சோகம். வேலைக்கு என்று வீட்டை விட்டு வெளியே வரும் பெண்களைத் தவறான கோணத்தில் பார்ப்பதென்பது அடிமட்ட துப்புரவுத் தொழிலாளர்களில் தொடங்கி, கால் சென்டர்களில் கைநிறைய சம்பளம் வாங்கும் பெண்கள் வரை எல்லா நிலையிலும் ஒரே மாதிரி தான் இருக்கிறது. பால் கொடுக்கும் தாயின் மார்பைப் பார்த்து மகிழும் சுப்பத்தாயின் தொழிற்சாலைக் கணக்கனையும், கட்டின கணவன் மாதிரி மரியாதை இல்லாமல் அழைக்கும் மாரியம்மாவின் கணக்கப் பிள்ளையும் இருக்கும் வரை எல்லா வேலையிடங்களும் அசோகவனங்கள் தான்.

அசோகவனங்களைப் பற்றிச் சொல்லி முடிக்கும் போதே தொகுப்புக்குப் பெயர் கொடுத்த ‘வெயிலோடு போய்’ மாரியம்மாவின் புருஷனைப் பற்றியும் எழுதவேண்டும். தன் முறை மச்சானுக்கு என்றே வளர்ந்து வேறு இடத்தில் வாழ்க்கைப்பட்ட பெண் என்பதையும் பாராமல் அவளுடன் அன்பாக இருப்பதும் அவள் கேட்கும் பொழுதெல்லாம் தாய்வீட்டுக்குப் போக அனுமதிப்பதும், என்ன ஏதென்று தெரியாமலே ஆறுதல் சொல்வதும் என்று அன்பானவராகச் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறார் அந்தக் கணவர். அதே போல் என்னை ரொம்பவும் கவர்ந்த மற்றொரு பாத்திரம் ‘கருப்பசாமியின் அய்யா’. சாகசங்கள் செய்வதிலும், ‘பெரிய சாதனைக்காரன்’ என்று பெயர் வாங்குவதிலும் மட்டுமே ஆசையுள்ள கருப்பசாமியின் தந்தையை அவள் தாய் காளியம்மா ‘திருத்தி’ அதாவது இன்றைய வர்த்தக உலகத்துக்கு ஏற்றவாறு மாற்றி, சாதாரண வாழ்க்கையை வாழவைக்கிறாள். ‘சாதாரண மனிதர்களால் செய்ய முடிந்தவற்றைச் செய்யக் கூடாது’ என்று நினைக்கும் ஒரு சாதனையாளனின் வாழ்வு பொருளாதாரக் காரணங்களால் மட்டுமே எப்படி மாறிப் போகிறது என்கிறது இந்தக் கதை.

அதிகாரத்துக்குப் பயந்து வேலை செய்வதன் கொடுமைகளைப் பேசுகிறது ‘பிரக்ஞை‘. ‘எப்போதும் எல்லாரும் என்னைப் பார்த்துப் பயப்பட வேண்டும்’ என்று நினைக்கும் ஹெட்கிளார்க்கின் கொத்தடிமைக் கட்டுகளுக்குப் பணியாத ஒரு இளைஞனின் கதை. அப்படிப்பட்டவனைச் சமுதாயமும், அதிகார வர்க்கமும் எப்படிப் பார்க்கிறது என்பது வரை..

நெஞ்சைத் தொட்ட மற்றொரு கதை “வேறு ஊர்“. தன் காலமெல்லாம் உழைத்துச் சம்பாதித்துப் பெற்ற பிள்ளையைப் படிக்க வைத்தும், அந்தக் கல்வி மகனது வாழ்க்கையிலும் பொருளாதார உயர்வைத் தர இயலாமல் போனதை நினைத்து வாடும் முதியவரின் கதை. வயதானவர்களை முதியோர் இல்லங்களுக்கு அனுப்பும் இன்றைய நாட்களில் ஏழ்மை என்ற ஒரே காரணத்துக்காகவே தன் பெற்றோரைக் கிராமத்திலிருந்து பட்டணத்துக்கு அழைத்துப் போகிற மகனின் கதையும் கூட.

‘அப்பாவின் பிள்ளைகள்’, பிடிக்காத வேலையைச் செய்யும் மனம் எப்படி அதிசீக்கிரம் சோர்ந்து துவண்டு போவதைச் சொல்கிறதென்றால், ‘குரல்கள்’, தீப்பெட்டித் தொழிற்சாலை விபத்தில் இறக்காமல் தப்பிப் பிழைத்த சிறுவனின் எஞ்சிய வாழ்நாள் முழுவதுமே கொடூரமான கனவுகளால் நிரம்பி இருக்கும் அவலத்தைப் படம்பிடிக்கிறது.

கவர்ந்த மற்றொரு கதை ‘மீடியம்’. ஒரு உள்ளாடையை வைத்து இத்தனை அற்புதமான கதையா?! நாகரிகக் காரணங்களுக்காக கோவணத்திலிருந்து ஜட்டிக்கு மாறி, அதுவே வருமானத்துக்கு மீறிய செலவாகக் கஷ்டப்படும் மனிதரின் கதை. ‘நம் ஊரில் ஒரு ஜட்டி கூட வாங்க முடியாத அளவுக்கு ஏழை மக்களா!’ என்ற அதிர்ச்சி மட்டுமே மிச்சம்.

இவை தவிர ராணுவப் பின்னணியான ‘அந்நியம்’, சுதந்திரப் போராட்டத் தியாகிகளின் கதையான ‘26ம் பக்கத்து மடிப்பு’ என்று இந்தப் புத்தகம் முழுவதுமே பொக்கிஷம்.

தீப்பெட்டித் தொழிலாளர்களின் வாழ்வில் பெட்டியை ஒட்டுவதால் ஏற்படும் சிரங்கும், அழுக்கும், ஏழ்மையும் எப்போதும் கூட வருபவை என்று இந்தக் கதைகள் உணர்த்துகின்றன. அம்மா, அப்பா இருவருமே நாள் முழுவதும் வேலை செய்யும் குடும்பங்களில் கூட வறுமை இறுதிவரை தாண்டவமாடுவதைப் பார்க்கும் போது மனித உழைப்புக்கு இவ்வளவு தான் மதிப்பா? என்று மனம் வெறுத்துப் போகிறது.

Share This

அசல் பதிவுக்குச் செல்ல இங்கே சுட்டுக: பொன்ஸ

போனவாரம் படித்து முடித்த புத்தகம் பெரியாரின் “பெண் ஏன் அடிமையானாள்?”. பெரியார் எழுத்துக்கள் படித்ததில்லை. இந்தக்கால எழுத்துக்களை ஒப்பிடுகையில் மிகவும் கடினமான உரைநடையாக இருக்கிறது. “பார்த்தோமேயானால்” போன்ற சொற்களால் நீள நீளமாகும் வாக்கியங்கள்.”நான்” என்பதை ஒழித்து “நாம்” என்று அவர் எழுதுவதைப் புரிந்து கொள்ளவும் எனக்குக் கொஞ்சம் சிரமமாகவே இருந்தது. சரளமாக பயன்படும் சம்ஸ்கிருத சொற்களைப் பார்க்கையில் மணிப்பிரவாள நடையைத் தாண்டி, நாம் இன்றைக்கு எத்தனை தூரம் தனித்தமிழுக்கு அல்லது, தங்கிலீஸுக்கு வந்துவிட்டோம் என்பது கொஞ்சம் ஆறுதலாக(?!) இருந்தது.

இப்போது புத்தகத்தைப் பற்றி:

விடுதலை ஆப்செட் ப்ரிண்டர்ஸ் வெளியீடான இந்தப் புத்தகம், முதன்முதலில் எழுதப்பட்டது 1942ஆம் ஆண்டு பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில். அறுபது ஆண்டுகள் கழிந்து, சுதந்திர இந்தியாவில் கூட புத்தகம் பேசும் பிரச்சனைகள் இன்றும் அதே உயிர்ப்புடன் மாறாமல் இருப்பது தான் வேதனை.

கற்பு என்ற அத்தியாயத்துடன் தொடங்குகிறது நூல். கற்பு என்பது இருபாலருக்கும் பொதுவாக இல்லாமல் வெறும் பெண்ணுடைமையாக்கப் பட்ட விதத்தின் சுலபமான விளக்கம் நிமிர்ந்து உட்கார வைக்கிறது. தெய்வத் திருமறை என்றும் எக்காலத்துக்கும் பொருந்தும் கருத்துக்களைக் கூறும் உலகப் பொதுமறையாகவும் போற்றப்படும் திருக்குறளும் இந்த விசயத்தில் சறுக்குவதைப் படிக்கும் போது, ஆண்டாண்டு காலமாக மக்கள் மனதில் ஊட்டப்பட்டு வந்த பெண்ணடிமைச் சிந்தனைகளைத் தாண்டி இந்த ராமசாமிப் பெரியாரால் மட்டும் எப்படி வித்தியாசமாக யோசிக்க முடிந்தது என்ற எண்ணம் எழுந்தது. முதல் அத்தியாயத்தில் சும்மா கோடிக் காட்டும் பெரியார், அடுத்தடுத்த அத்தியாயங்களில், வள்ளுவரைக் கிட்டத்தட்ட துவைத்துக் காயப் போட்டுவிடுகிறார். வள்ளுவர் இன்றைக்கு இருந்து இதைப் படித்தால், உலகப் பொதுமறையிலும் மூன்றில் ஒரு பாகத்தை வாசுகி அம்மையாரை எழுதச் சொல்லி இருப்பார் என்பது திண்ணம்.

கற்பின் இலக்கணத்தைக் காலிசெய்தபின்னர், காதலையும் உரிக்க உரிக்க ஒன்றுமில்லாத வெங்காயமாக்கிவிடுகிறார். இன்றைய தொலைக்காட்சி சீரியல்கள் பெரியாரின் இந்த அத்தியாயத்திலிருந்து தான் கருத்துக்களை எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறதோ என்று நினைக்குமளவு, நடைமுறையில் காதல் எப்படி ஒரே ஆணுக்கும் ஒரே பெண்ணுக்கும் இடையில் ஏற்படுவதில்லை என்ற விளக்கத்தை மறுக்க ஏதும் இருப்பதாகவே தெரியவில்லை.

வாழைப்பழத்தில் ஊசி ஏற்றுவது போல் ‘கற்பு பெண்ணடிமை அடையாளம், காதல் வெறும் ஆசை, என்றானால், கல்யாணத்தை மட்டும் எதற்குப் பிடித்துக் கொண்டு தொங்க வேண்டும்?’ என்று பெரியார் கேட்பது பதிலில்லாத கேள்வியாகிவிடுகிறது. பிடிக்காத திருமண பந்தத்தை உதறிவிட்டு வெளியேற வேண்டிய அவசியத்தை இருபாலருக்கும் பொதுவாகவே வைக்கிறார் பெரியார். இன்றைக்காவது திருமணபந்தத்தை விட்டு வெளியேறி வந்திருக்கும் பெண்களை “வாழாவெட்டி”, போன்ற சொற்களால் காயப்படுத்துவதைச் சமூகம் நிறுத்தியிருக்கிறது. கௌதம புத்தர், மரணத்துக்குச் சொன்னது போல் குறைந்த பட்சம் குடும்பத்தில் ஒரு விவாகரத்தாவது இல்லாத வீடுகள் இன்னும் சில நாட்களில் நிச்சயம் அரிதாகிவிடும்.

விவாகரத்தை ஓரளவு சாதாரணமாக ஏற்றுக் கொண்டுவிட்ட இன்றைய சமுதாயம் கூட மறுமணத்தை முழுமனதுடன் ஒப்புக் கொள்ள மறுக்கிறது. முக்கியமாக பெண்கள் மறுமணம் செய்வதை - அது விதவா விவாகமானாலும் கூட. எங்கேயோ அத்தி பூத்தாற்போல் ஒன்றிரண்டு பெண்கள் மறுமணம் செய்து கொள்வதை ‘அவள் விகடன்’ முதலான பத்திரிக்கைகள் பேட்டி கண்டு பிரசுரித்து பாராட்ட வேண்டிய அளவில் தான் இன்றைக்கு மறுமணம் பார்க்கப்படுகிறது. அது போன்ற பேட்டிகளிலும் கூட அந்தப் பெண் நிச்சயமாக “இவர் ரொம்ப நல்லவர்.. பெரிய மனசு இவருக்கு. என்னையும் குழந்தையையும் ரொம்ப சந்தோஷமா வச்சிக்கிறார்” என்ற சொற்களைச் சொல்லியிருப்பார், அல்லது, சொல்லாவிட்டாலும் எழுதி இருப்பார்கள். கல்யாணம் பண்றதே சந்தோஷமா வச்சிக்கிறதுக்குத் தானே, இதைத் தனியாகச் சொல்லும்போதே, சமூகம் அது போல் நடக்காமலும் போகலாம் என்ற பயத்தை அந்தப் பெண்ணின் மனதில் நன்றாகவே விதைத்திருக்கிறது என்று தானே பொருள்?

சமுதாயத்தைச் சீரழிப்பதில் இன்றைய பெண்கள் பெயர் தாங்கிய சீரியல்கள் அடுத்த குற்றவாளிகள். ஊரெல்லாம் சுத்தி, வியாபாரம் செய்யும் அபி, மறுமணம் செய்யாமலேயே கஷ்டப்படுவாளாம், அவள் முன்னாள் கணவன் பாஸ்கர் சுலபமாகத் திருமணம் செய்து கொண்டு விடுவானாம்(கோலங்கள்)!

விதவைகள் எண்ணிக்கை இன்றைய மருத்துவ விஞ்ஞான உலகில் குறைந்திருந்தாலும், குழந்தைத் திருமணங்கள் குறைந்துவிட்டாலும் இருக்கிற விதவைகளின் நிலை மட்டும் புத்தகத்தில் சொல்லப்பட்டிருப்பதிலிருந்து இன்றும் பெரிதும் மாறாமல் இருந்திருக்கிறது, என்பதை திருவின் இந்தக் கட்டுரையிலும் காணலாம்.

இன்றைய நிலையில் பெண்களின் சொத்துரிமை ஓரளவுக்குக் காப்பாற்றப்பட்டிருக்கிறது, இந்த விஷயத்தில் கொடுமைக்கார மாமியார்களுக்கும் நம் நன்றிகள் உரித்தாக வேண்டும். அப்படியும் சில படிப்பறிவில்லாத பெண்களை ஏமாற்றுவது தொடர்ந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. பொதுவாகவே இரக்க சுபாவம் கொண்ட பெண்களும், சகோதரர்களுக்கு விட்டுக் கொடுத்து ஏமாறுவது மற்றொரு விதம். இவை எல்லாம் தவிர பல்வேறு சட்டங்களின் மூலம் பெண்கள் பெற்றோர் சொத்தில் உரிமை பெறுவது இன்றைக்கு நடக்கக்கூடியதாகவே இருக்கிறது.

விடுதலை பெற்ற இந்தியாவில் அமலுக்கு வந்தக் கர்ப்பத்தடை பற்றியும் பிரிட்டிஷ் இந்தியாவிலேயே பேசி இருக்கிறார் பெரியார். “நான் உழைக்கிறதெல்லாம் இந்தக் குழந்தைக்காகத் தான்”, “இந்தப் புள்ளைங்க இருக்குதேன்னு தான் எல்லா அவமானத்தையும் பொறுத்துப் போறேன்” என்பன போன்ற சீரியல், சினிமா டயலாக்குகளை எல்லாம் தூள் தூளாக்கி, “அவமானத்தை உண்டு பண்ணும் பிள்ளைகளை எதுக்குப் பெத்துக்கிறீங்க?” என்று ஒரே போடாகப் போடுகிறார். குழந்தைகள் என்றிருந்தால் கணவன் மனைவிக்குள் பிரச்சனை தானே உருவாகிறது, அதெல்லாம் எதுக்கு? என்று அவர் கேட்கும் போது, சும்மாவேனும் சண்டை போட சாக்குதேடி குழந்தைகளின் மீது சுமத்திக் கொள்ளும் கணவன் மனைவிக்கு நல்ல இடி தான்.

இறுதியாக, இந்தப் புத்தகத்தில் எனக்கு மிக மிகப் பிடித்த அத்தியாமுமான விபச்சாரம் பற்றிப் பேச வரும்போது, தமிழ்ழும் ஒரு ஆணாதிக்க மொழி என்பதை நம்ப வேண்டியதாகத் தான் இருக்கிறது. விபச்சாரி, வாழாவெட்டி, விதவை என்று எந்தப் பையனைப் பார்த்துச் சொல்கிறோம்? எல்லாம் பெண்பாற்சொற்கள் மட்டும் தானே. இன்றைக்குக் ‘கண்ணியத்துக்கும்’ ‘மரியாதைக்கும்’ கட்டுப்பட்டு மனதால் மட்டும் விபச்சாரம் செய்யும் ஆண் விபச்சாரிகள் இல்லையா என்ன? குடித்துவிட்டு ரோட்டில் மனைவியைப் போட்டு அடித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு புருஷன், தன் குற்றங்களை முன்வைத்ததற்காக, “ஏண்டீ தே…” என்று திட்டியதைப் பார்த்தபின், ஆண்களின் மிகக் கேவலமான ஆயுதமாக இன்றும் அந்தச் சொல் இருப்பது அழிக்க முடியாத உண்மையாக இருக்கிறது! இன்று தொழிற்நுட்ப வல்லுனர்களான, இணையத்தில் திட்டும் படித்தவர்கள் கூட, திட்டு வாங்குபவனின் தாயாரைத் தானே இந்த வார்த்தைகள் சொல்லித் திட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்! அப்பாவையோ அல்லது எதிரியையோ நேரடியாக ‘விபச்சாரன்’ என்று திட்டவேண்டியது தானே!

‘எத்தனை பெரியார் வந்தாலும் சமூகத்தைத் திருத்த முடியாது’ என்ற சொற்கள் உண்மைதான் என்று இந்தப் புத்தகத்திலேயே புரிந்துவிட்டது. இருந்தாலும் மிகவும் கட்டுப்பெட்டியான சமூகத்தில் தன் தங்கை மகளான ஒரு இளம் விதவைக்குத் திருமணம் செய்து வைத்து வெறும் வாய்ச்சொல் வீரர் ஆகாமல் செயலிலும் காட்டிய பெரியாரின் சுயசரிதையைக் கட்டாயம் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆவலை எனக்குள் விதைத்துவிட்டது இந்தப் புத்தகம். பெண்விடுதலை பற்றி யாருமே யோசிக்காத, யோசிக்கவும் தயங்கிய காலத்தில் இப்படியெல்லாம் யோசிக்கும் எண்ணம் ஒருவனுக்கு உண்டானதென்றால், அந்த மனிதரின் வாழ்க்கை எப்படிப் பட்டதாக இருக்கும்!

Share This

அசல் பதிவுக்குச் செல்ல இங்கே சுட்டுக: பொன்ஸ

மரணதண்டனை பற்றிய பதிவுகளின் இடையில் நினைவுக்கு வந்த புத்தகம் இது. நண்பரின் வற்புறுத்தலுடன்கூடிய பரிந்துரை காரணமாக இந்த நாவலை நான் படிக்கத் தொடங்கிய போது, அதிக வர்ணனைகளுடனான இதை விட இன்னும் ஆவல் தூண்டும் “Best Seller” புத்தகங்கள் அறை முழுவதுமிருந்து கண் சிமிட்டிக் கூப்பிட்டன. அவற்றில் விழுந்துவிடாமல் ஸ்டீபன் கிங்கின் இந்த புத்தகத்தைப் படித்து முடிக்க ஏதுவாக இருந்தது இந்த நாவலை அடிப்படையாக வைத்து எடுத்த படம் தான்.

பொதுவாக புத்தகமாகப் படித்ததைத் திரைப்படமாகப் பார்க்கையில் வாசகரின் கற்பனையும் இயக்குனரின் கற்பனையும் ஒத்துவராமல் போய் திரைப்படங்கள் பெரும்பான்மையரின் எதிர்பார்ப்பைப் பூர்த்தி செய்யாதவையாக அமைவதே இயல்பு. எத்தனை அவசியமான வேலையாக இருந்தாலும் பத்து மணிக்கு மேல் கண்விழித்தறியாத என்னை, நள்ளிரவு வரை உட்கார்ந்து படம் பார்க்க வைத்தது கதையின் முக்கிய பாத்திரமான ஜான் காஃபியின் மலை போன்ற ராட்சச உருவமும் உருவத்துக்குக் கொஞ்சமும் தொடர்பில்லாத குழந்தை முகமும் தான்.

படம் புத்தகத்துக்குள் நுழைய காரணமாக இருந்தாலும், இந்தப் பதிவு பேசப் போவது புத்தகத்தைப் பற்றி மட்டுமே. கதை நாயகன் பால் எட்ஜ்கோம்ப் (Paul Edgecombe) அமெரிக்காவின் ஜியார்ஜியா மாகாண சிறைச்சாலை அதிகாரி. அதிலும், 1932வின் பொருளாதார வீழ்ச்சிக்காலத்தில் அப்போது வழக்கிலிருந்த மரண தண்டனை உத்தியான மின்னிருக்கைக்குக் குற்றவாளிகளைத் தம் கடைசி நடைக்குத் தயாராக்கும் பொறுப்பான பதவி வகிக்கும் அதிகாரி. தன் வாழ்நாளில் எழுபதுக்கும் அதிகமான மரண தண்டனைகளை நிறைவேற்றியிருக்கும் பால்(Paul), கடைசி முறையாக இந்தப் பொறுப்பை வகித்தமையும், இனிமேல் இதைச் செய்யக் கூடாது என்று முடிவெடுத்த விதத்தையும் சேர்த்தது தான் இந்தக் கதை. தலைப்பின் பச்சை மைல் குறிப்பது மின்னிருக்கை நோக்கி குற்றவாளிகள் பயணப்படும் கடைசி மைலை. இந்தத் தூரம் சிறையில் பச்சை மொசைக்கால் இடப் பட்டிருப்பதால், பச்சைமைல் ஆகிறது

ஜான் காஃபி (John Coffey) என்ற கறுப்பின ராட்சசன் (giant) குழந்தைகளான இரட்டைச் சிறுமிகளை வன்புணர்ந்து கொலை செய்த குற்றத்துக்காக கோல்ட் மவுண்டெய்ன்(Cold Mountain) சிறைச்சாலைக்கு வந்த போது, பால் சிறுநீரகப் பைக் கோளாறினாலும், அதிகார வர்க்கத்துப் பெரிய மனிதர்களின் நட்பால் அங்கு வேலைக்குச் சேர்ந்து உடன் பணியாற்றும் யாரையும் மதிக்காமல் தொல்லை கொடுத்துக் கொண்டிருந்த பெர்ஸி வெட்மோராலும்(Percy Whetmore) பெரிதும் அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார். காபியின் ஆறடி நெடிய பருத்த உருவத்துக்கு முன் சிறையதிகாரிகள் எல்லாருமே குழந்தைகள் போல தோன்றியதையும் அவன் செய்திருந்த குற்றத்தைப் பற்றியும் அறிந்திருந்த பாலுக்கு “இருட்டைப் பார்த்தால் எனக்குப் பயம், இரவில் இங்கே ஒரு விளக்கைப் போட்டு வைப்பீங்களா?” என்ற அவனது கோரிக்கை முதல் ஆச்சரியத்தை அளித்தது. நோய்களைக் குணமாக்கும் அற்புத சக்தி கொண்டவனான காஃபி அதைத் தவிர வேறு எதுவுமே தெரிந்தவனாகவோ நினைவாற்றல் மிக்கவனாகவோ இருக்கவில்லை. தோற்றத்துக்குத் தொடர்பேயில்லாமல் மிகவும் மெல்லிய குழந்தை மனம் அவனது. ஆனால், ஒரு சில சமயங்களில் எதிராளியின் மனதைப் படிக்கும் கலையும் காஃபிக்குக் கைவருகிறது.

ஜான் காஃபி சிறையில் சில அற்புதங்களை நிகழ்த்தினான், பால் எட்ஜ்கோம்பின் சிறுநீரகக் கோளாற்றைப் போக்கி மறையவைத்தான்; இன்னுமொரு குற்றவாளியான டிலாக்ருவாவின்(Delacroix) செல்லப் பிராணியான மிஸ்டர். ஜிங்கிள்ஸ் என்ற எலியை உயிர்நிலை மங்கியிருந்த கடைசி நிமிடத்தில் உயிர்ப்பித்தான். சிறை வார்டன் மூர்ஸின்(Moores) மனைவி மெலிண்டாவின்(Melinda) மருத்துவர்களால் கைவிடப்பட்ட புற்றுநோயைக் குணப்படுத்தி அவளை மகிழ்ச்சியான பெண்ணாக மாற்றினான். இத்துடன், அங்கிருந்தவர்களின் தலைவலியான பெர்சியையும் .. ஆஹா.. கதை முழுவதும் சொல்வது என் நோக்கமல்ல!.

கதை நடக்கும் நேரம் 1932 என்பதை நினைவுப்படுத்திக் கொண்டே இருக்கிறார் ஆசிரியர். பாலின் கண்ணோட்டத்திலிருந்து சொல்லப்படும் கதையின் வர்ணனைகளும், பாலின் அவ்வப்போதைய மன உணர்வுகளும், சந்தோசம், சோகம், வருத்தம், ஜான் நிரபராதி என்று தெரிந்தும் அவனை விடுவிக்க இயலாத கையாலாகாத தன்மை என்று உணர்வுப் பூர்வமாகவே கதை நகருகிறது.

பால் உணர்ச்சிவசப்படும் ஒவ்வொரு சமயத்திலும் சமயோசிதமான பேச்சாலும் செயலாலும் உதவி செய்யும் சக சிறையதிகாரி ப்ரூட்டஸ்(Brutus), ஈரமான உள்ளம் கொண்ட ஹாரி(Harry), பிள்ளைக் குட்டிக்காரன் என்ற காரணத்தினால் இந்தக் குழுவினர் செய்யும் எந்த சட்டவிரோதமான (பெர்சி விரோதமான) நடவடிக்கையிலும் ஈடுபட முடியாமல், அதை ஒப்புக் கொள்ளவும் முடியாமல் தவிக்கும் டீன்(Dean), நம் தமிழ்ப் படங்களில் வழக்கமாக வரும் நேர்மையான போலீஸ் அதிகாரி போன்ற உயரதிகாரி வார்டன் மூர்ஸ்(Moores), கதையில் முழுக்க முழுக்க உடல் நிலை சரியில்லாமலே வந்தாலும், பால் மற்றும் அவனது மனைவியின் கண்கள் மூலம் மிக அற்புதமான மனுஷியாகக் காட்டப்படும் மெலிண்டா மூர்ஸ் (Melinda Moores), என்று கதாபாத்திரங்கள் ஒவ்வொன்றும் செதுக்கப்பட்ட விதம் அழகு.

ஜான் காஃபி, பால் எட்ஜ்கோம்புக்குப் பின் மனதில் தைக்கும் மற்றொரு பாத்திரம் பாலின் மனைவி ஜேனிஸ் எட்ஜ்கோம்ப்(Janice EdgeCombe). சிறு வயதிலேயே திருமணமான ஜேனிஸ் - பால் தம்பதியனரின் அழுத்தமான காதலும், உண்மையான கருத்துப் பரிமாற்றங்களும், பாலுக்கு ஒரு சாயும் தூண் போல் இருக்கும் அவளின் திடமும் சேர்த்து இன்னுமொரு அற்புத பாத்திரம் ஜேனிஸ். ஒரு கட்டத்தில் காஃபி நிரபராதி என்று உணர்ந்த பின், கதைப்படி அவனைச் பார்த்திருக்கக் கூடவில்லாத ஜேனிஸ், அவனைச் சிறையிலிருந்து வெளிக் கொணர வேண்டி யோசனைகள் சொல்வதும், கருப்பினத்தவனான காஃபியின் வழக்கை மறு பரிசீலனைக்குக் கொண்டுவருவதில் இருக்கும் நடைமுறை சிக்கல்களை பால், ஹாரி, டீன், ப்ரூட்டஸ் எல்லாரும் எடுத்துச் சொல்லும் போது, “ஆக, ஒரு கருப்பன் என்ற காரணத்துக்காக ஒரு நிரபராதியை நீங்கள் அனைவரும் எரித்துக் கொல்லப் போகிறீர்கள்? அப்படித் தானே? எல்லாருமே கொலைகாரர்கள்!” என்று அனைவரின் மனதில் இருப்பதை வெளியில் சொல்லி கூச்சலிடுவதும், உண்மையில் பாலின் மனசாட்சி ஜேனிஸ் தான் என்று தோன்றவைக்கிறது.

ஜிங்கிள்ஸ் மற்றுமொரு ஆச்சரியம், படத்தில் எப்படி வந்தது என்று இப்போது நினைவில்லை. ஆனால், கதையில் எலியின் நண்பனான டிலாக்ருவா சிறைக்கு வருவதற்கு வெகு நாட்கள் முன்பிருந்தே ஜிங்கிள்ஸ் அவன் இருக்கும் அறையை அவ்வப்போது வந்து எட்டிப் பார்ப்பதும் காத்திருப்பதும் தொடர்ந்து கொண்டே இருந்ததை வர்ணிக்கும் போது பாலுடன் நானும் அதிசயத்துப் போய்விட்டேன். பாலின் நூற்று நாலாவது வயதில் அவர் தன் வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்க்கும் விதமாகத் தொடங்கும் இந்தக் கதை ஜிங்கிள்ஸும் அதே மாதிரி கிட்டத் தட்ட ஐம்பது சொச்சம் ஆண்டுகள் வரை வாழ்ந்ததாகவும், பாலுக்கு ரொம்பவும் வயதான பின் ஜிங்கிள்ஸ் தானே பாலை மீண்டும் கண்டுபிடித்து அவருடன் தன் கடைசி காலங்களைக் கழித்ததாகவும் சொல்கிறார் கிங்.

மரண தண்டனைகளை நிறைவேற்றும் சிறையதிகாரியான பாலின் முக்கியமான தொழில் பேசுவது, தான் இறக்கும் தேதி தெரிந்த மனிதனுக்கு என்ன தேவைப்படும்? செல்வம்? உணவு? கலவியின்பம்?.. இறக்கப் போகும் மனிதனுக்குத் தேவை ஒரு நம்பிக்கையான நண்பன். தன் எல்லாக் கவலைகளையும், வருத்தங்களையும், செய்த பிழைகளையும் பகிர்ந்து கொள்ள ஒரு காது, சிரிக்கும் போது கூடச் சிரிக்க ஒரு வாய், சாகும் போது அழ இரண்டு அன்பான கண்கள், பழைய வாழ்க்கையை நினைத்து அழும்போது சாய்ந்து கொள்ள ஒரு தோள். இவை எல்லாமாக இல்லாவிடினும், இவற்றில் குற்றவாளிக்கு எதுவெல்லாம் தேவையோ, அதுவெல்லாம் தரவேண்டிய வேலை தான் பாலுடையது - பேசுவது, குற்றவாளியைப் பேசவைப்பது. ஒருவேளை பழைய குற்றங்கள் எவற்றையாவது அவன் ஒப்புக் கொண்டால், அதை எழுதிக் கொள்வது, கடைசி விருப்பங்களை நிறைவேற்றுவதாக உறுதியளிப்பது(எல்லாவற்றையும் நிறைவேற்றிவிட முடியுமா என்ன), கடைசி நேர பயணத்துக்கு உடன் நடந்து, குற்றவாளிக்கும் அந்தப் பயணத்தை பயமின்றி மேற்கொள்ள உதவுவது.

புத்தகத்தைப் படித்து முடிக்கும் போது ஒரு குற்றமும் செய்யாமல் மின் இருக்கையில் அமர்ந்த ஜான் காஃபியைப் போன்றே, ஒரு சிறுமியின் வன்புணர் இறப்புக்கும், ஒன்பது உயிர்கள் எரிந்து இறப்பதற்கும் காரணமான ஆனால், சின்னக் குழந்தை போல் எலிகளுடன் விளையாடிய டிலாக்ருவாவின் மரணமும் நம்மைத் தாக்குகிறது.

இப்படி மின்னிருக்கையில் இறப்பவர்களைப் பார்க்க, நேரில் பார்த்து அந்தத் தண்டனையை ரசிப்பதன் மூலம் தம் இழப்புகளுக்கு ஈடு கிடைத்துவிட்டதாக எண்ணி மகிழ, அந்தக் குற்றவாளிகளால் பாதிக்கப்பட்டவர்களில் விருப்பமுடையவர்கள் வரலாம் என்ற வழக்கமும் இருந்திருக்கிறது, நாகரிகத்தில் முன்னேறிய நாடான அமெரிக்காவின் வெள்ளைக் குடிமக்களுக்கிடையில்! ஒவ்வொரு மின்னிருக்கை இறப்புக்கும் அங்ஙனம் வந்திருந்த மக்களை வர்ணிப்பதிலிருந்து அவர்களின் வன்மம் நிரம்பிய “நல்லா வேணுண்டா உனக்கு” போன்ற வார்த்தைகளையும் மனதில் தைக்குமாறு சொல்ல வைக்கிறார் ஸ்டீபன் கிங்.

கிட்டத் தட்ட ஒரு மாதம் போல், தன் தவறுகளுக்கு வருந்தி, மனம் திருந்தும், தம் வாழ்வின் மிக இனிமையான/கொடுமையான, நாட்களை அசை போடும் மனிதர்களின் இறப்பைப் பார்ப்பது ஒவ்வொரு முறையுமே கொடுமையான விஷயம் தான். எனினும் அந்த இடத்தில் குற்றமற்றவன் இறப்பதைப் பார்க்க நேர்ந்த பால், டீன், ஹாரி, ப்ரூட்டஸ் யாருமே, இது போன்ற அடுத்தவொரு “நாகரிகக் கொலைக்குத்” தயாராக இருக்கவில்லை என்பதையும் சொல்லி முடிக்கிறார் கிங்.

இரண்டாம் முறையாக சமீபத்தில் இந்தக் கதையைப் படித்து முடித்த போது, நம் நாட்டில் மரண தண்டனை எப்படி நடக்கிறது என்ற கேள்வி எழுந்தது. மரண தண்டனை நியாயமே என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் நமது நண்பர்களும் வாய்ப்பு கிடைத்தால் இப்படி ஒரு தண்டனைக்கு சாட்சியாக இருக்கவும் விழைவார்களோ?

(கதை வேண்டுமாயின் இங்கே பார்க்கலாம்.. படத்தின் கதையில் ஜேனிஸ் பாத்திரம் அத்தனை முழுமையாக இருக்கவில்லை என்று நினைவு, மற்றபடி அதே தான். படங்கள், கதைக்கு சீனுவுக்கு நன்றி)

Share This

அசல் பதிவுக்குச் செல்ல இங்கே சுட்டுக: சன்னாசி

காடு நாவலைப் படித்து முடித்தபின், புத்தகம் வந்து இரண்டு வருஷங்களானபின்னும் என்னத்தை எழுதுவது என்றுதான் தோன்றிக்கொண்டிருந்தது; இருந்தாலும் சரி வழக்கம்போல இதுவும் யாரேனுமொரு வருங்கால ‘இழக்கியல்வாலி’க்கு உதவக்கூடிய (நன்றி பெயரிலி) அனுபவங்கள் என்ற ரீதியிலாவது தட்டிவைக்கலாமென்று ஒரு பதிவு. இதுவரை படித்திராமல், இனிமேல்தான் இப்புத்தகத்தைப் படிக்கப்போகிறவர்கள், அ ஆ இ ஈ உ என்று இருந்தும், அனைத்தும் அ வாகவோ ஆ வாகவோ இ யாகவோ தோன்றித் தொடக்கத்திலேயே வாசகனைக் காவுகேட்கும் ‘முன்னுரை’யைத் தயவுசெய்து தவிர்க்கவும் என்பது என் தாழ்மையான வேண்டுகோள். காட்டுக்குள் போகாதவர்கள் (அல்லது குறைந்தபட்சக் காட்டனுபவமாவது உள்ளவர்கள்) கூடக் காட்டைப்பற்றிய புத்தகத்தைப்பற்றி எழுதலாமென்ற ஜனநாயகம் மீதான நம்பிக்கையில் நானும் குறைந்தபட்சம் தட்டிவைக்கிறேன். (சும்மாக் கலாய்த்தீர்களானால் ராஜேஷ்குமார் எத்தனை கொலைசெய்தார் என்ற கதாயுதத்தை எடுத்துவிடுவேன் )

கிரிதரன் நாயர் ஒரு காண்ட்ராக்டர். மலைப்பகுதியில் நடக்கும் தனது மாமாவின் காண்ட்ராக்டுகளில் பயிற்சி பெறுவதிலிருந்து, பின்னர் தானே அவற்றை நடத்தும்வரையிலான பதின்ம வயதிலிருந்து கிட்டத்தட்ட மத்திம நாற்பது வயது வரையிலான அவரது வாழ்க்கையைக் காலவரிசையின்றி முன்னும் பின்னுமாகச் சொல்கிறது காடு. மனச்சிக்கல்களின் காடு என்று கொள்ளலாமென்று நினைக்கிறேன். இக் காலகட்டங்களில் கிரிதரன் சந்திக்கும் மனிதர்கள், அவர்களது சித்திரங்கள் என்று நீள்கிறது கதை. வழக்கம்போல, அனைத்துச் சித்திரங்களும் கருத்துக் கூறும் திறமைவாய்ந்தனவாகவே இருக்கின்றன. நீளநீள வாக்கியங்களிலோ, அல்லது நறுக்குத் தெறித்தாற்போல சில சொற்கள் மூலமோ, அல்லது நுணுக்கமான சில அசைவுகள் மூலமாகவோ தங்களது வார்ப்பின் இயங்கியலை வெகு நளினமான முறையில் நமக்கு உணர்த்திவிடக்கூடிய பாத்திரங்களே. தன் மாமா வீட்டு அல்சேஷன் நாயைக் குறிப்பிடவிரும்பும்போதுகூட கிரி, “நாய் ஜாதியிலே அது பிராமணனாக்கும். புத்திண்ணா புத்தி,,, அதுக்க புத்தியிருக்கே,,, பூட்டிய கதவை தாக்கோல் போட்டு தொறந்துபோடும். பாத்துக்கிடுங்க” என்று எறும்புக்கண்ணன் லட்சுமணன் சொன்னதைத்தான் நினைவுகூர்கிறான் (பக்.34). La Maga, Tamina, Jose Arcadio Buendia, Lebaziatnikov, Molly Bloom, Dr.Watson, Roberto della Griva, Jean Baptise Grenouille, Meursault, Eugenie Grandet என்று ஒரு உதாரணத்துக்குக் உருவக்கூடிய பிற கலாச்சாரப் பாத்திரங்களை உணர்ந்துகொள்ளமுடிகையில் கண்டன் புலையன், ஸ்தாணுநாதய்யர், ரெசாலம், வலிய பொற்றயில், குன்றேறிய பெருமாள் நாடார், எறும்புக்கண்ணன் லட்சுமணன் போன்ற குமரிமாவட்ட-கேரளப் பெயர்களை பேச்சுவழக்குகளை பாத்திரங்களை கால, இடச் சட்டகங்களுக்குள் பொருத்திப் படிக்கமுடிவது அவ்வளவு சிரமமாக இருக்குமா என்ன? கலாச்சார அந்நியத்துவத்தின் படிநிலைகள் பூகோள ரீதியில் ஐம்பது அறுபது கிலோமீட்டர் தூரங்களுக்கப்பாற்கூட வெகு வேறுபட்டதாக இருக்கும் பிரதேசத்தில் நாம் வாழ்கிறோம் என்பதை வெகு தெள்ளியதாக உணர்ந்திருக்கும் அதே நேரத்தில், கிளைத்துவரும் படைப்புக்களின் கலாச்சார மண்த்துவத்தை, அதன் வேர்ப்பிடிப்பின் ஆழத்தைக்கொண்டே மதிப்பிடவேண்டும்/தவிர்த்துக் குப்பைத்தொட்டியில் எறியவேண்டுமென்று (குறைந்தபட்சம் தேவைக்கேற்றவாறாவது) வலியுறுத்திய முந்தைய ‘பாலபாடங்களையும்’ யுலிஸஸின் ஐரிஷ் கலாச்சார பூத்தொட்டியாழ்வேர்களின் “அந்நியத்துவம்” குறித்து இதேயிடத்திலிருந்து வந்த எலிமெண்டரி ஸ்கூல் பாடங்களையும் இவ்விடத்தில் நினைவுகூரவேண்டியுள்ளது.

சங்கப்பாடல்களில் மனதைப் பறிகொடுத்து ஆழ்ந்தலையும் கிரிதரனின் அழகியல் உச்சத்துவம் நிர்ணயிக்கும் வார்ப்புரு, அவன் காண்ட்ராக்ட் பணி புரியும் காட்டிலுள்ள மலையன் ஜாதிப் பெண்ணைக் கண்டதும் அவளில் பொருந்தி உயிர்பெற்று, அவனது வாழ்வை ஸ்தம்பிக்க வைக்கிறது. அப்பெண்ணில் பிரதிபலித்துத் ததும்பி வழியும் காட்டின் அழகு மொத்தத்தையும், மலைத்தேன் ஏராளமாகக் குடித்துத் தலைக்கேறும் அதே கிறக்கத்துடன் பருகுகிறான் கிரிதரன். அந்த அழகியல் உணர்ச்சியின் எதிர்நிர்ணய மனோநிலை, பின்பு தான் திருமணம் செய்துகொள்ளும் பெண் வேணியை புத்தகத்தில் முதல்முறை பார்க்கும்போது “உள்ளேயிருந்து வேணி வந்தது. அதைப்போல ஒரு அசிங்கமான மனித உயிரை நான் பார்த்ததே இல்லை” (பக்.39) என்றும், “கரிய மெலிந்த உடல். புடைப்புக்களே இல்லாத சப்பை உடல். கடைசிவரை அவளில் எங்குமே சதை பிடிக்கவில்லை. உந்திய பற்கள். கண்களில் எக்கணமும் தயாராகக் கண்ணீர் ஊற்றுக்கள். சாதாரணப் பார்வையே ஆங்காரமும் துவேஷமும் தெறிப்பதாக இருக்கும். எனக்குத் தெரிந்து அவளுடன் பத்து வருடமாக நெருக்கமாக இருப்பவள் கோலம்மை மட்டும்தான். இருவருக்கும் பற்கள் வாய்க்கு வெளியே இருக்கும். புழக்கடைத் திண்ணையில் அமர்ந்து அந்தரங்கமாக அவர்கள் பேசுவது இரு வினோத விலங்குகள் முகம் உரசிக்கொள்வது போலிருக்கும்” (பக்.172) என்றாகவும், தான் குழப்பத்துடன் வெறுக்கும் தனது தாயின் பார்வையை “மச்சுப்பானைக்குள் பெருச்சாளியின் பார்வைபோல″ (பக்.432) என்றும் விவரிக்கிறது. காட்டுக்குள் காண்ட்ராக்ட் வேலைகளைக் கவனித்துக்கொள்ளச் செல்லும் கிரிக்கு சுவாரஸ்யமான மனிதர்கள் பலர் பரிச்சயமாகின்றனர்: ஒரு தேவாங்கைத் தன் பிள்ளைபோல் வளர்க்கும் மேஸ்திரி ரெசாலம் (வெகு நுட்பமான பாத்திரப்படைப்பு என்று ஏக்கி கொடுக்கும் மன ஆவேசத்தில் முன்னுரை பலிபோட்டுவிடுவதினாலோ என்னவோ, ஒரு கேரிகேச்சர் அளவுகூட இப்பாத்திரம் மனதில் ஒட்டவில்லை), கிறிஸ்துவத்தைத் தன் மண்மணம் நிறைந்த பகடியால், தர்க்கத்தால் அவ்வப்போது இடறிப்பார்க்கும் குட்டப்பன் (கடைசியில் விஷக்காய்ச்சல் ஆஸ்பத்திரியில் குட்டப்பன் ‘வாயடைத்துப் போவது’ இதைச் சமன் செய்துவிட்டது என்று வைத்துக்கொள்ளலாம்! வாஜ்’பேயி’களின் மதச்சார்பின்மை மாதிரி), ஓரினச்சேர்க்கை இரட்டையர்கள் ஆபேல்-ராபி , எந்தவிதத்திலும் வாழ்க்கைத்தத்துவ ஞானம் குறைபடப் பெறாத சினேகம்மை, வந்துபோகும் ஏகப்பட்ட மாமிகள், பைபிளின் மற்றொரு பக்கமாகத் தானுமாகிப்போன மதமாற்றக் கிறிஸ்துவ ஸ்டீரியோடைப்பான குரிசு, எஞ்சினியர் மேனனின் ராட்சசக் காமுகி மனைவி, மற்றப்படி காட்டு தேவதை மலையத்தி என்று. இத்தனை பாத்திரங்களும் அவர்களது பேச்சிலும் புத்தகங்களினூடான நடமாட்டத்திலும் தங்களது ஊற்றுக்கண் ஒன்றே என்று திரும்பத்திரும்ப ஸ்தாபித்துக்கொண்டிருப்பதை வியந்து ரசிக்கமுடிந்தது. இத்தனை நேர்த்தியான, பிழையற்ற பாத்திரப்படைப்புக்களைக் காணும்போது நான்கு பக்கமும் உயர்ந்தெழும் அப்பழுக்கற்ற துல்லிய வெண்மைச் சுவர்களில் கண்கள் பிடுங்கி வெண்மையுடன் சேர்த்து அறையப்பட்டதுபோலத் தோன்றும் வாசக திகிலையும் மறுக்கமுடியவில்லை என்பதையும் இங்கே கூறிக்கொள்ளவேண்டும். உதாரணத்துக்கு கிறிஸ்துவப் பாதிரியாரொருவர் பற்றிய தனது விளக்கத்தில் சினேகம்மை “கோதம்பு நீரு செண்ணு வாங்கும். கேட்டுதா கொச்சேமான், நான் பதினஞ்சு நாளும் அவிய வேதக்கோயிலுக்குச் செண்ணு செபமும் பாட்டும் ஒக்கெ செய்தேன். பாதிரியாரு நல்ல தங்கப் பட்ட மனியன். பின்ன ஒரு பேச்சு பேசினா மெள்ளமாட்டு ரப்பர் நீட்டினா மாதிரி பேசுவாரு. சங்கதி நாம அறிஞ்சு பதிலும் சிந்திச்ச பிறவும் அவரு பேசி முடிச்சிருக்க மாட்டாரு. பாட்டும் கொள்ளாம். பின்ன நமக்கு செரிப்படாது” (பக்.349) என்று நிதானமாகக் கூறு கூறாக வார்த்தைகள்வழி பாதிரியை அலசிக் காயப்போடுவதுபோல அனைத்துப் பாத்திரங்களும் அலசிவிட முடிவதன் மதிநுட்பப் பேரூழியில் சிக்கிக்கொண்டு இண்டெலெக்சுவல் ஆற்றோட்டத்தில் பரிதவித்து மூச்சுத்திணறி நுட்பச்சிலாகிப்புச் சுழலில் உழல்வதும் சற்றுக் கஷ்டமான அனுபவம்தான்.

புத்தகத்தின் மைய இழையான காட்டின் வடிவத்தின் சித்திரிப்பில் உள்ள ஆற்றொழுக்கைக் கூறுபோடுவதும் வழக்கம்போலத் தன்னழகைத் தானே சிலாகித்துக்கொள்ளும் சில வார்த்தைகளே. ப்ரையன் லாரா தனது முன்னே அடியெடுத்துப் போட்ட கட்டையின் அழகைச் சிலாகித்துக்கொண்டே காலை க்ரீஸுக்கு வெளியே இழுக்கையில் இங்கிலாந்து விக்கெட்கீப்பர் ஸ்டூவர்ட் பொறுத்திருந்து பட்டென்று பெயில்ஸைத் தட்டிவிட்டு லாராவுக்கு ஆப்பறைந்த மாதிரி (அபத்த ஆட்ட கிரிக்கெட் ரசிகர்கள் அறிவர் இது என்ன என்பதை). தனிப்பட்ட வாசக அனுபவத்தில், எனக்குத் தெரிந்து ருஷ்டீயின் The Moor’s last sigh புத்தகத்தில் interregnum என்னும் வார்த்தை மூன்று முறைகள் மட்டும் வரும் (நினைவிலிருந்து கூறுகிறேன்). இரண்டாவது தடவை அவ்வார்த்தை வரும்போதே, அவ்வார்த்தை முதல்முறை தந்த அந்நியத்தனத்தின் புதிரின் புதுப்பரிச்சயத்தின் அளவுகடந்த ஆனந்தம், வெகு ஏமாற்றத்துடன் அடிபட்டுப் போவதுபோலிருந்தது. இங்கே காட்டின் அழகை ‘மிளா’ ‘அயனி மரம்’ ‘காந்தாரி மிளகு’ ‘கீறக்காதன்’ ‘கேறி’ (ஏறி என்பதன் மலையாள மரூஉ) என்னும் வார்த்தைகள் காலதேசவர்த்தமானமின்றி மூக்கில், காதில், தொப்புளில், புருவத்தில் இன்னபிற இடங்களில் என்று ஒரே நேரத்தில் அடிக்கப்பட்ட வெள்ளி வளையங்களோடு குலுங்க நடந்துவரும் செயற்கையான அதிநவப் பிரக்ருதி போல, காட்டினோரங்களிலிருந்து ஊடுருவும் வாகனக் கரும்புகை போல ஊடுருவி, காட்டின் சித்திரத்தை நிலைநிறுத்த உதவும் முளைகள் என்றதையும் தாண்டி, இந்த வார்த்தைப்பெருக்கம் என்ற சின்ன விஷயம், காட்டின் உருவத்தைக் கலைத்துப்போடுவதைத் தவிர்ப்பது அவ்வளவாக ஒன்றும் சிரமமாயிருந்திராதென்றே நினைக்கிறேன். யானைச் சாணி காய்ந்து சிற்றோடைகளில் மிதப்பதும், குச்சியால் கிரி கிளறி அவற்றுள்ளிருந்து எறும்புகள் ஆற்றோட்டத்தின் எதிர்த்திசையில் போவதுமென, “எருமைக் கண்ணுக்கு ஸ்த்ரீ லட்சணம் உண்டு கேட்டுதா” (பக்.115), ஓரினச்சேர்க்கையாளர்கள் ராபி-ஆபேலைப்பற்றிக் கூறுகையில் அவர்களது நடை ஒரு கத்தரிக்கோல் நடந்து செல்வதுபோலிருந்தது (பக்.257) என்று, காட்டின் திசையின்மையைக் காட்டிலிடப்படும் சாலைகள் சிதறடிப்பது (பக்.294) என்று சில நுட்பமான பார்வைகள். யானையொன்று காலைத்தூக்கி மிதிக்கும்போது கீழிருந்து பார்ப்பதுபோன்பதை விவரிக்கும் ஒரு சங்கப்பாடல்வரி, ஆஹா அழகாக ஒரு படிமம் விரியப்போகிறதென்று ஆர்வமூட்டிக்கொண்டு தயாராகும் அதே நேரம், அவ்வரியின் அழகைப்பற்றி வசனங்களில் சிலாகித்துக்கொள்ளவும் போதாக்குறைக்கு உரக்கப் பிரசங்கிக்கவும் தொடங்கிவிடுகிறார்கள் இஞ்சினியர் அய்யரும் கிரியும். பட்டென்று அக்கணத்தை ஒரு புகைப்படமெடுத்து ஆல்பமொன்றுக்குள் சொருகிவைத்தாற்போலிருந்தது. புத்தகத்தில் மிச்சமிருக்கும் சங்கப்பாடல்களும் தாம் எங்கிருந்து வந்தோமென்பதையும், என்ன contextல் எழுந்தோமென்பதையும் எப்படி இங்கே பொருந்துகிறோமென்பதையும் விலாவாரியாக நிதானமாக விளக்குவதை ஒரு தேர்ந்த தணிக்கையாளர் இன்னும் நன்றாகச் செதுக்கியிருக்கலாம். காட்டைப்பற்றிக் கூற ஆரம்பித்தபின் என்ன இண்ணும் காணோமிண்ணு பாத்தால் சற்றுக் காலம் கழித்து, எதிர்பார்த்தது கேறி வந்தே விடுகிறது: “காட்டைப்பற்றி யாரும் மலையாளத்தில் எழுதியதில்லை. ‘மார்த்தாண்ட வர்மா’ விலும் ‘தர்மராஜா’விலும் சி.வி.ராமன் பிள்ளை காடுகளைப்பற்றி எழுதியிருக்கிறார். ஆனால் சி.வி.ராமன்பிள்ளையின் நாவல்களே சொற்களின் காடு. முட்களையும் புதர்களையும் பிரித்துப் பிரித்து உள்ளே போகவேண்டும்.” (பக்.97) . அவனாஷி (வாசகா, நீதான் அது), நோட் த போயிண்ட்.

குறிப்பிட நினைத்த இன்னொரு விஷயம் அன்ன போல உவம உருபுகளின்றிப் படிமங்கள்வழி மன எழுச்சியை உணர்த்த இயலாமல் பரிதாபகரமாகப் பாதியுடன் அறுந்து தொங்கும் வாக்கியங்களை. இதுபோன்ற கதைகளில் எழுத்தாளன் பாத்திரங்களின் தலைக்குள் நுழையவேண்டிய தருணங்களில் இதுவே முக்கியமான ஒன்றென்பது என் அபிப்ராயம் - பாத்திரங்களின் வாயிலிருந்து வார்த்தைகள் வெளிப்படும் தருணத்தில் அல்ல. “நான் அன்று உணர்ந்தது என்ன? சொல்லின்மையில் நிரம்பிய ஒரு பரவசம். சொற்களால் அதை அள்ளமுடியாது” (பக்.121) “இந்த அனுபவத்தின் சந்நிதி முன் வரவே அவர்களால் முடியாது. வைரங்கள் புதைந்த மண்போல அவ்வனுபவங்களை அடக்கியபடி காவியங்கள் மௌனமாகக் கிடக்கின்றன.” (பக்.122), “நான் அவளிடம் எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட உந்துதல் கொண்டேன். அந்த கருப்புப் பெண்ணை,,, ஆனால் என்ன சொல்ல? ஒரு மலைப்பெண்ணின் மார்புகளைப் பார்த்தேன். அவ்வளவுதான். அதை எப்படிச் சொல்வது,,,” (பக். 132), “விரல்கள் நன்றாகப் பதிந்திருந்தன. அந்தத் தடமருகே நின்றபோது தாங்கமுடியாத மன எழுச்சியில் நான் மயங்கிச் சரிந்து விழுவேன் என்று பட்டது” (பக்.165) என்றும், “திடீரென்று உருவான மன எழுச்சியால் என் உடல் வியர்த்துவிட்டது. வெகுநேரம் படபடவென்று இருந்தது” (பக்.409) என்றும், இதே ரீதியிலும் புத்தகம் முழுதும் விரவிக்கிடப்பது. “மன எழுச்சி” என்பது ஒரு சொற்றொடர். “அதைப் பார்த்ததும் எனக்கு என்னவோ போல் இருந்தது, மனசே நிலைகொள்ளவில்லை, பெரும் புளகாங்கிதம் அடைந்தேன், ஒரே இஷ்ஷா இருக்கு” போன்ற விகடன் குமுத escapist அரைவேக்காட்டுச் சொற்றொடர்களைத் தவிர்த்துதான், தவிர்க்கவேண்டிதான் இப்புத்தகங்களைப் படிப்பது. இங்கும் “மன எழுச்சி” என்பதோடு ஒரு பாத்திரத்தின் அனுபவம் அறுந்து தொங்குவது மிகவும் ஏமாற்றமளிக்கக்கூடிய ஒன்று. எங்கே எழுத்தாளன் நுழையவேண்டும் எங்கே நுழையக்கூடாது என்பதைத் தீர்மானிக்க வாசகனால் இயலாது, ஆனால் அப்படியொன்றை உருவாக்கிக்கொண்டு அதன்வழி தன் வாசக அனுபவத்தை அனுமானிப்பது தவறும் இல்லை, அப்படியொன்றின்றி வாக்கியங்கள் அறுந்து வீழ்வதை விமர்சித்து வசைபாடுவது தவறும் இல்லை, சொல்வது கிரிதான் - அவனால் அவ்வளவுதான் முடியும் என்பது பதிலும் இல்லை. அப்படிப் பார்க்கையில் இப்புத்தகத்தினுள் அறுந்து தொங்கும் வாக்கியங்களனைத்தையும் மாலையாகக் கட்டினால் பப்பனாவனுக்கு மூன்று வேளையும் ஆளுயர மாலை போடலாம். JJ’s theory of upheaval ஐத் தாண்டி வெளியே வர தாழ்மையுடன் விரும்பத்தான் முடியும். இத்தனை காலமாக ஜேஜே மூன்றடியால் உலகளந்த வாமனாவதாரம் மாதிரி மகாபலிச் சக்கரவர்த்திகளின் தலையில் தன் மனோஎழுச்சி யந்திரத்தால் இவ்வளவு அழுத்தமாக மிதித்து நசுக்கித் தேய்த்திருக்கிறானென்று நினைக்கையிலேயே மூச்சு முட்டுகிறது! காட்டினுள் அலையும் கிரியின் பாலுணர்வுகளும் வேட்கையும் காதலும் விரியாமல் அறுந்து தொங்குவதும், ஒரு அசௌகரியமான வேட்கையாக (அப்படிக் குறிக்க புத்தகம் முயன்றிருப்பதையும் தாண்டி - அது ஒரு சாக்கு அல்ல) மட்டும் முடிந்துபோவதும் கிட்டத்தட்ட இதே கதியில்தான் என்று நினைக்கிறேன். “குட்டப்பனின் நிர்வாணமான பின்பக்கத்தையும் அவன் தோளுக்குக் கீழே சினேகம்மையின் முகத்தையும் பார்த்தேன். வெளியே வந்துவிட்டேன்” (பக்.414) என்பது எந்தவொரு வகையிலும், “மன எழுச்சி ஏற்படுத்த இயலாத” சுஜாதாவின் பிரபலமான “அவள் ஒரு செயின் மட்டும் அணிந்திருந்தாள்” “அவள் ஒரு நெக்லஸ் மட்டும் அணிந்திருந்தாள்” ஸ்டைல் விவரிப்புக்களையோ, “சாக்ஸ் மட்டும் அணிந்திருந்து,,,” என்னும் மார்க்வெஸ்ஸின் மெர்சிடிஸுடனான, இன்னபிறருடனான சல்லாபங்கள் குறித்த அசட்டுப் பத்திரிகையியல் ரீதியான விவரணைகளையோ, நாயகன் படத்தில் “நீ ஒரு காதல் சங்கீதம்” பாட்டில் மணிரத்னம் காட்டும் கமல்ஹாசனின் வியர்த்த முதுகு, பொட்டு கலைந்து தோளுக்கு வெளியாகத் தெரியும் சரண்யாவின் தலையையோ தாண்டியதாகக்கூடத் தெரியவில்லை. ஏன் வேறெந்த மாதிரியும் கூறவில்லை என்று அபத்தமாகக் கேட்பதற்கல்ல இது - பொருத்தப்பட்ட இடத்தைப்பொறுத்து வாக்கியங்கள் முக்கியத்துவம் பெறுவதென்பது சில இடங்களில் வெற்று மாயையே, வீறிட்டு எழக்கூடிய சில வாக்கியங்களை எப்படி வெகு தட்டையாகவும் சொல்லமுடியும், fillers என்று ஆங்கிலத்தில் குறிக்கப்படுபவை எப்படியிருக்குமென்று சுருக்கமாக உணர்த்திக்காட்டவுமே.

“குப்புறத் தொங்கும் பெருச்சாளிபோல அவரது குறி” (பக்.134) என்று வர்ணிப்பதும், “நான் திரும்பிப் பார்த்தபோது சண்முகம் பிள்ளையின் கால் நடுவே பெரிய பொட்டலம் தொங்குவதைப் பார்த்தேன். சிரித்த படி குனிந்துகொண்டேன்” (பக்.388) என்பதும், துள்ளிச் செல்லும் சிறுத்தை பாய்ந்து செல்லும்போதுகூட அதைப்பற்றிய ஒரேயொரு விவரிப்பாக “ஒரு கணம் சிறுத்தையின் அடி வயிறும் விதைகளும் வெளிர் நிறமாகத் தெரிந்தன” (பக்.390) என்பதும், பலா மரத்தைப் பார்க்கும்போதுகூட “பெரிய பன்றியின் முலைகள்போல அதன் உடம் பெங்கும் காய்களும் கனிகளுமாக பலா” (பக்.159) என்பதும் சங்கப் பாடல்களில் காட்டின் அழகில் மனதைப் பறிகொடுக்கும் கிரிக்கு எப்படிச் சாத்தியம் என்ற தூய்மைவாதக் கேள்வியெழுப்புவதில் அர்த்தமில்லை எனினும், இந்த அழகியல் அனுபவத்தின் நிஜத்தன்மையைச் சீர்தூக்கிப் பார்க்க உதவும் முக்கியமான அளவுகோல் இப்படியான, இன்னபிற இப்படியான வாக்கியங்கள். ஒரு cesspool மனோபாவத்துடன் குறிப்பிடப்படுபவை இவை மட்டுமல்ல. கிரியும் இன்னபிறரும் கொள்ளும் பார்வைகளும் ஓரளவு ஒத்ததாகவே இருக்கின்றன. காட்டின் நடுவில் வெள்ளையான பெண்கள் பல்லி போலிருப்பர் என்று கிரி புத்தகத்தின் தொடக்கத்திலெங்கொ குறிப்பிடுவது அப்போது உறுத்தவில்லை எனினும், தொடர்ந்து “கரிய சருமம் கொண்டவர்களிடம் மட்டுமே பற்களுக்கு இந்த வெண்மை உள்ளது. வெண்சருமம் பற்களுக்கு பழுப்பு நிறத்தை அளிக்கிறதா என்ன” (பக்.373), “வெள்ளைக்காரனுங்க மோட்டார் மெக்கானிசம், கந்தகத்தில மக்னீஷியத்தைக் கலக்கிறது, இமயமலை மோல தலைகீழா ஏறறது இதுக்கெல்லாம்தான் சரி. அவன் தத்துவமெல்லாம் வெத்து மூளை விளையாட்டு. தருக்கம்னா அதருக்கத்தைப் போய்த் தொடணும். அப்பதான் அதுக்கு மதிப்பு. அது அவனுக்குத் தெரியறதில்லை. எதுக்குச் சொல்றேன்னா,,,” (பக்.279) என்ற “ஓவியங்கள் குப்பை” (பக்.281) என்னும் அய்யரின் பிலாக்கணமாகட்டும், “அவனுக்க பாஷை அப்படியாக்கும். கெளங்கு முழுங்கின நரி விக்கினதுமாதிரி ஒரு பாஷை” (பக்.338) என்பதாகட்டும், “மூத்தவன் தாணுலிங்கம் இப்பம் பத்தாம் கிளாஸ் படிக்குதான். பயங்கரப் படிப்பாக்கும். இங்கிலீஷில பேசினா பன யோலையிலெ நாய் மூத்திரம் போறதுமாதிரிப் பேசுவான்,,,” (பக்.458) என்னும் நாடாராகட்டும் - ஒரேமாதிரிக் கருத்தாக்கங்கள் அனைத்துப் பாத்திரங்களிலின் வாயிலிருந்தும் வெளிப்படும் நிகரற்ற ஒத்திசைவில் கிரியின் கதை விரிவது எங்கோ உதைக்கிறது.

காடு நல்லது நகரம் கெட்டது, கறுப்பை அழுத்து வெள்ளையைத் தூக்கு, ஆங்கிலம் நச்சு ஏமான்களின் பேச்சு அமிர்தம் என்ற ரீதியில் கருத்துக்களும் காடாக விரிகின்றன, “என்னடாவன் ஏசு சிலுவையில வவ்வால் தொங்கற மாதிரி” என்ற குட்டப்பராசப்பவழிப் பிரச்சாரங்கள் வழியாகவும்.

நிரப்பிகளை (Fillers) எடுத்துவிட்டு, ஒரு குறுநாவலாக எழுதியிருந்தால் ஓரளவு டார்த்தீனியம், லங்கா தகனம் மாதிரி இன்னும் மேம்பட்டிருக்குமென்று நினைக்கிறேன். அதற்குமொரு விளக்கமாக புத்தகத்திலேயே, “காட்டில நாம போறதுதான் முக்கியம். போற இடமும் காடுதான். போய்ச் சேர்ற இடமும் காடுதான்” என்றொரு விளக்கத்தையும், மேலும் பிறிதொரு தறுணத்தில் “காட்டைப் பாக்கணும்னா வாயை மூடணும்பாங்க. நானும் மூடிமூடிப் பார்ப்பேன். ரெண்டு நாள் தாக்குப்பிடிக்கமுடியாது. ஐ டாக், தெயர்ஃபோர் ஐ யம்.” (பக்.276) என்றும் சொற்பிரவாகத்துக்கு ரெனே தெகார்த்தே வழியாகவும், ஆங்கில Casper குழந்தைப்படம் வழியாகவும் (I stink, therefore I am) விளக்கத்தையும் கிரிதரனுக்கும் மலைக்குளிருக்கு தத்துவ சூப் போட்டு வாசகர்கள் நமக்கும் அளித்துவிடுகிறார் இஞ்சினியர் அய்யர். இஷ்டமில்லா உறவுடன் புத்தகத்தில் கிரிதரனின் கதை சோகமாக முடிவதுபோலத்தான்!!

Share This

அசல் பதிவுக்குச் செல்ல இங்கே சுட்டுக: சன்னாசி

ஐம்பத்திரண்டு வயது, இரண்டு முறை விவாகரத்தான வெள்ளைக்காரப் பேராசிரியர் டேவிட் லூரீ, வெள்ளை ஆட்சியிலிருந்து மண்டேலா தலைமைக்கு மாறிய தென்னாப்பிரிக்காவில் ஒரு தொழில்நுட்பப் பல்கலைக்கழகத்தில் பணிபுரிந்து வருகிறார். ஆட்சி மாற்றத்தின்பின், பேராசிரியராகப் பல்கலைக்கழகத்தில் தொடர்ந்தாலும், முன்னமிருந்த உயிர்ப்பில்லாததுபோல் தோன்றினாலும், பொறுப்பாகவே வகுப்புக்களை நடத்தி வருகிறார். வதங்கிக்கொண்டிருக்கும் இளமையைக்குறித்தா அல்லது சுற்றியுள்ள சூழல்மாற்றம் திணித்த வெறுமையா அல்லது பெரும்பாலான குட்ஸீ புத்தகங்களிலும் வரும் “அவன்”களிலுள்ள உள்ளார்ந்த அகன்ற (detached), அபத்தத்தின் விளிம்பில் நின்று சாவதானித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு அ-பிரக்ருதியின் சுவாரஸ்யமின்மை என்றோ விளக்கமுடியாத நியதிச்சக்கரத்தின் ஒரு பல்லாகத் தினமும் சுழன்றுகொண்டிருக்கிறார். சொராயா என்னும் விலைமாதுவுடன் பொழுதைக் கழிக்கையில், “சின்ன அறுவைசிகிச்சைதான்: மிருகங்களுக்குத் தினமும் செய்கிறார்கள், சின்ன வருத்தத்தைத்தவிர பெரும்பாலும் அவை நல்லபடியாகவே தொடர்கின்றன. முடிச்சுப் போடுதல், கத்திரித்தல்: வலிநீக்கி மருந்து, நடுங்காத கை, பாடப்புத்தகங்களிலிருந்துகூடச் செய்துவிடலாம். நாற்காலியில் உட்கார்ந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு மனிதன் தனதைத் தானே அறுத்துக்கொள்வது: அசிங்கமான காட்சி, ஆனால், ஒருவகையில் பார்க்கையில், அதே மனிதன் தன்னை ஒரு பெண்ணுக்குள் செலுத்திக்கொள்வதைவிட அசிங்கமானதொன்றுமல்ல″ என்று தன்னைத்தானே காயடிப்பதைப்பற்றி யோசித்துக்கொள்கிறார். தற்காலிகமாகப் பிடிப்புவைத்திருக்கும் சொராயா, தனது கணவனுடன் வேற்றிடம் போகிறாள். லூரீ தொலைபேசியில் அவளைப் பிடிக்க, குடும்பத்துடனிருக்கும்போது லூரீ அழைத்துவிட்ட அருவருப்பு அவள் குரலில் தெரிய, திரும்பி வருகிறார்.

நகரத் தெருக்களில் போய்க்கொண்டிருக்கும்போது மரூன் நிற குட்டைப்பாவாடை மஞ்சள்நிற மேல்சட்டை என்று நடந்துபோய்க்கொண்டிருக்கும் மெலனி ஐஸாக்ஸ் என்ற தனது மாணவியொருத்தியைச் சந்திக்கிறார். பின் அவரது வீட்டில் அவர்கள் உணவருந்திவிட்டு காஃபியில் சிறிது விஸ்கியை ஊற்றி அருந்திக்கொண்டிருக்கும்போது லூரீ கூறுகிறார்: “இரு. இரவை என்னுடன் கழி”
“ஏன்?”
“அப்படித் தான்”
“ஏன் அப்படித் தான்?”
“ஏனா? ஏனென்றால் ஒரு பெண்ணின் அழகு அவளுக்குமட்டும் உரித்தானதல்ல. உலகுக்கு அவள் கொண்டுவரும் செல்வங்களுள் அதுவுமொன்று. அதைப் பகிர்ந்துகொள்வது அவள் கடமை.”
“அதைப் பகிர்ந்துகொள்வதென்றுவிட்டால்?”
“இன்னும் ஆவேசமாகப் பகிர்ந்துகொள்ளவேண்டும்”
அன்றைய இரவு கழிகிறது. அடுத்த சில இரவுகளும் பகல்களும். உன்னுடனே வந்து தங்கிவிடட்டுமா என்கிறாள் மெலனீ ஒரு நாள். சற்றுத் தயக்கத்துடன் சரி என்கிறார் ஒருநாள். அவரது முந்தைய மனைவியின் படம் இருக்கிறதா என்கிறாள் மெலனீ. “படங்களைச் சேகரிப்பதில்லை. பெண்களைச் சேகரிப்பதில்லை” என்கிறார் லூரீ.
“என்னைச் சேகரிக்கவில்லையா நீங்கள்?”
“இல்லை”

அவள் வெளியேறிப்போக, அடுத்த நாள் லூரீயின் அலுவலகத்துக்கு மெலனியின் நண்பன் வருகிறான்.
“ஆகவே, நீங்கள்தான் அந்தப் பேராசிரியர்” என்கிறான். “பேராசிரியர் டேவிட். உன்னைப்பற்றி மெலனீ என்னிடம் சொல்லியிருக்கிறாள்”
“அப்படியா. என்ன சொல்லியிருக்கிறாள்?”
“அவளை நீ செருகிக்கொண்டிருக்கிறாயென”.
அவர் நடத்தி, மெலனீ ஆஜராகும் வகுப்பறைகளுக்குள் அவளது நண்பனும் வந்து அமர்ந்துகொள்ளத்தொடங்க, பிறருக்கும் விஷயம�