திரைப்பார்வை

கொரிய ஓவியர் Jang Seung-upஐப் பற்றிய படம் இது. Jang Seung-upஇன் புனைபெயர் Oh-won. Won ஓவியர் மூவரில் ஒருவர் இவர்.

பொதுவாகவே வாழ்க்கை வரலாறுகளைப் படம் பிடிப்பது கஷ்டமான விதயம். அதிலும் ஓவியர்கள் என்றால் சொல்லவே வேண்டியதில்லை. படைப்பாளியின் குணாதிசயங்களைக் கொஞ்சமாவது காட்டுவதற்கு நிறைய மினக்கெட வேண்டும். சொல்லும் விதயங்கள் சுவாரசியமாகவும் இருக்க வேண்டும். அவ்வகையில் எல்லாவித எதிர்பார்ப்புகளையும் ‘சிவாஹ்சியோன்’ பூர்த்தி செய்கிறது. படத்தை இயக்கியவர் Kwon-taek Im. சிஹ்வாசியோன், இவருடைய தொண்ணூற்றி ஐந்தாவது படமாம். கான் திரைப்பட விழாவில் சிறந்த இயக்குநர் பரிசைப் பெற்ற படம்.

சாதாரண குடும்பத்தில் பிறந்து அனாதையான Jang Seung-up, தெருவில் அடி வாங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது பிரபு ஒருவரால் காப்பாற்றப்படுகிறான். Jang Seung-up வரைந்த ஓவியத்தைக் கண்ட அந்தப்பிரபு, அவனிடம் அசாதரணமான திறமையிருப்பதை உணர்ந்து கொள்கிறார். அவருடைய ஊக்குவிப்பால் குரு ஒருவரிடம் சேர்ந்து முறையாக ஓவியர் வரையக் கற்றுக்கொள்கிறான். அந்த குரு, அவர் இறப்பதற்கு முன்பு கொஞ்சம் இலக்கியத்தையும் கற்றுக்கொடுத்துவிட்டிருந்தார். ஓவியர் வரைவதற்கு இலக்கியமும் தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டுமென்பது அவரின் கருத்தாக இருந்தது. பிரபு, இம்முறை Jang Seung-upஐ இன்னுமொரு இடத்தில் வேலையாளாகச் சேர்த்துவிடுகிறார்.

இப்படி ஒவ்வொரு இடமாக மாறி மாறி வித்தையைக் கற்றுக்கொள்ளும் Jang Seung-up கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பிரபலமடைகிறான். கூடவே, குடித்திருந்தாலோ, கலவிக்கு முன்னும் பின்னுமோ அல்லது மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்போதோதான் தன்னால் அற்புதமான படைப்புகளை உருவாக்க முடிகிறது என்பதை Jang Seung-up உணர்ந்திருந்தான்.

இயற்கைக் காட்சிகளை அதே உயிர்ப்புடன் Jang Seung-up வரைந்தார். அந்த ஓவியங்கள் பலராலும் பாராட்டப்பட்டன. அந்த நேரத்தில் அவனை முதலில் காப்பாற்றிய பிரபு, பிறர் எதிர்பார்ப்பதுபோலவே படம் வரைய வேண்டாம் என்று எச்சரிக்கிறார். கொஞ்ச நாள் எதுவுமே வரையாமல் இருக்கிறார் Jang Seung-up.

ஓவியம் வரைவது போன்ற மென்மையான கலையொன்றில் தேர்ச்சி பெற்றிருந்தவராயிருந்தாலும் ஒரு அதிரடியான வாழ்க்கையையே Jang Seung-up வாழ்ந்துகொண்டிருந்தார்.

படத்தின் இயக்குநர் Kwon-taek Im., Jang Seung-up வாழ்க்கையை அக்குவேறு ஆணிவேறாகப் பிரித்து காலவோட்டத்தில் Jang Seung-upயின் வாழ்க்கை ஓடுவதை சிரத்தையாக விரிவாக காட்டாமல் தேவையான அளவு காட்டுகிறார். இது சில சமயம் குழப்பினாலும் படத்தை இன்னமும் இரசித்துப் பார்க்க வைக்கிறது. வழமையான வாழ்க்கை வரலாற்றுப் படங்களிலிருந்து வித்தியாசப்ட்டுத்திக் காட்டுகிறது.

Jang Seung-upஆக நடித்திருப்பது Old-Boy படத்தில் நடித்த Min-sik Choi. அடுத்தடுத்த வருடங்களில் கான் திரைப்பட விழாவில் கலந்து கொண்டு பரிசும் (Chihwaseon - சிறந்த இயக்குநர் விருது, OldBoy - சிறந்த திரைப்படத்துக்கான விருது). 2003ம் வருடம் கான் திரைப்பட விழாவில் ஜூரித் தலைவராக டாரண்டீனோ இருந்தபடியால் OldBoy படத்துக்கு விருது கிடைத்தது என்றும் பலர் சொல்கிறார்கள். ஆனால், OldBoy மிகவும் சுவாரசியமான படங்களில் ஒன்று. தொடக்கத்திலிருந்தே விறுவிறுப்பிற்குப் பஞ்சமில்லை. மனதை மிகவும் பாதித்த கூறுகள் OldBoy-இன் கதையில் இருக்கின்றன.

OldBoyக்கும் Chihwaseonக்கும் எந்தவிதமான ஒற்றுமைகளும் இல்லை. வித்தையில் கர்வம் கொண்ட அதேவேளையில் சுயநம்பிக்கை குறைந்தவனாகவும், வாழ்க்கையை அதிரடியாக எதிர்கொள்பவனாகவும் Oh-wonஐ அருமையாகச் சித்தரித்திருக்கிறார் Min-sik Choi.

படத்தில் Oh-won வரையும் ஒவ்வொரு காட்சியும் அவருடைய ஓவியங்களுக்கு அடிப்படையாக அமைந்த இயற்கைக் காட்சிகளும் கவிதை போல அமைந்திருந்தன. Oh-won வரையும் ஒவ்வொரு ஓவியத்தையும் அவருடைய தோளுக்குப்பின்னாலிருந்து பார்ப்பது போன்ற உணர்வு.

படத்தின் முக்கியமான இடங்களில் கொரியாவின் பாரம்பரிய இசையும் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தன.

ஓவியங்களில் ஈடுபாடு உள்ளவர்கள் கட்டாயம் பார்க்க வேண்டிய படம்.

வாழ்க்கையில் நாம் கேட்ட, பார்த்த, படித்த, அனுபவித்தவற்றில் எல்லாவற்றையும் நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடிவதில்லை அல்லவா. ஆனாலும், அப்படிப் புரிந்துகொள்ளமுடியாதவற்றில் சிலதை இரசிக்கக் கற்றுக்கொள்கிறோமில்லையா. சமயங்களில் எல்லாவற்றையும் அறுத்துறுத்துத் தெரிந்துகொள்ளத் தேவையில்லை. சிலது புரியாமற்போவதே சுகம் என்றும் எடுத்துக்கொள்கிறோமில்லையா? இந்தப் படத்தையும் அந்தப் பட்டியலில் சேர்த்துக்கொள்ளலாம்.

அழகழகான சீனத்துப் பீங்கான் பொருட்களை உருவாக்கும் கலை வாய்த்த Zhou Yu. பீங்கான் தொழிற்சாலையொன்றில் வேலை செய்யும் இவள், வாரமிருமுறை ரயிலில் அவளுடைய காதலனைச் சந்திக்கச் செல்கிறாள். அவன், Chen Qing. ஒரு கவிஞன். முன்பே கண்டிருந்தாலும் நடனமொன்றில் உற்சாகமாகப் பொழுதைப்போக்கிக்கொண்டிருந்த Zhou Yuவிடம் ஒரு காதற்கவிதையைக் கொடுத்துத் தன்வசப்படுத்திக்கொண்டவன். அவளை ஒரு ஏரிக்கு ஒப்புமைப்படுத்தி எழுதிய அக்கவிதை ஒரு பத்திரிகையிலும் பிரசுரமானது Zhou Yuவை அவனிடம் நாட்டமேற்படக் காரணமாகிப் போனது. Chen Qingஐ பிரபலமான கவிஞனாக்கப் போவதாக அவனிடமே அடிக்கடி சொல்லிக்கொண்டு அதற்காகச் சில முயற்சிகளையும் அவள் எடுத்தாள். வேறொரு நகரத்தில், புத்தகக்கடையா, நூலகமா என்று குழம்ப வைக்கும் புத்தகங்கள் நிறைந்த அறையில் இருந்த Chen Qingஇற்கு Zhou Yuவின் ஆளுமை கொஞ்சம் தயங்கவைத்தாலும் அவர்களுடைய உறவு அந்த அறைக்குள்ளே வளர்ந்துவந்தது.

Chen Qingஐச் சந்திப்பதற்காக வாரமிருமுறை ரயிலில் செல்லும்போதுதான் Zhang Qiang அவளைச் சந்திக்கிறான். Zhou Yuவிடம் ஈர்ப்பு ஏற்படுவதை அவளிடமே சொல்கிறான். கூச்ச சுபாவமுடைய கவிஞனைக் காதலிப்பவளுக்கு அடிதடியாக வெளிப்படையான பேச்சும் செயலும் கொண்ட இந்த மிருக வைத்தியனைப் பிடிக்கவில்லை. அல்லது அப்போது அப்படித்தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்கிறாள். ஏனென்றால், தொடரும் ரயில் பயணங்களில் அடிக்கடி சந்தித்துக்கொள்பவர்கள் ஒரு நாள் அவர்கள் உடலுறவு கொள்கிறார்கள். Zhang Qiangஇன் தங்குமிடத்திற்கும் அடிக்கடி செல்பவள், அவனுடைய நண்பர்களுக்கும் விருந்து சமைத்துப்போடுகிறாள்.

இங்கே, இப்படி நடக்கிறது என்றால், மறுபக்கம் நிலமை அவ்வளவு சுமூகமாகவில்லை. Zhou Yu, கவிஞனாக, அவனைப்பிரபலப்படுத்தும் நடவடிக்கைகளும் அவளது இன்னபிற முயற்சிகளும் Chen Qingஐ மூச்சுமுட்ட வைக்கின்றன. திபேத்திற்கு பள்ளிக்கூட வாத்தியாராக வருமாறு அழைக்கப்பட்டிருப்பதையும் Zhou Yuவிடம் சொல்கிறான்.

படத்தில் காட்சிகள் Non-linearஆக எடுக்கப்பட்டிருப்பதாலும் சில காட்சிகள் திரும்பக் காட்டப்படுவதாலும் சில சம்பவங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நடந்தனவா அல்லது ஒரே சமயத்தில் நடந்தவையா என்ற குழப்பம் வருகிறது.

ரயிலில் சந்தித்து உறவை ஏற்படுத்திக்கொண்ட இரண்டாவது காதலனுக்கு, கவிஞன் அவளுடைய வாழ்வில் இருப்பது தெரிந்திருப்பதையும், கவிஞனைப்பற்றி வேறு சில விதயங்களும் அவனுக்கு ஏற்கனவே தெரிந்திருப்பதையும் இங்கே சொல்லவேண்டும்.

இந்த முக்கோணக் காதல் குழப்பம் போதாதென்று Gong Li, குட்டைத்தலைமுடியுடன் கொஞ்சம் வயதான தோற்றத்தில் Xiuவாகவும் வருகிறாள். படத்தின் கதைசொல்லி இந்த Xiuதான். இந்த Xiuதான் முந்நாளைய Zhou Yuவா என்பதுவும் ஒரு குழப்பம். படத்தின் முடிவும் பார்ப்பவர்கள் அவரவர் எண்ணவோட்டத்திற்கேற்ப முடிவை ஊகிக்கும்படி அமைந்திருக்கிறது.

இத்தனை இருந்தும் படத்தைக் கொண்டுசெல்வது Gong Liயும் படத்தின் புகைப்படப்பிடிப்பாளருந்தான். தோற்றத்தில் மென்மையானவளாகவும் மனவுறுதியில் மிகவும் சிலாகிக்கக்கூடியவளாகவும் Zhou Yuவை நன்றாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். கூச்ச சுபாவமுடைய கவிஞராக வரும் Tony Leung Ka Faiக்கும் இது நல்லதொரு வாய்ப்பே. இதற்கு முன்பு பார்த்திருந்த ஏறக்குறைய பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு வியட்நாமில் வசிக்கும் சீன இளைஞனாக வந்திருந்த ‘The Lover’இலிருந்து வித்தியாசமான பாத்திரம். என்ன இரண்டு படங்களிலும் இவருக்கு காதற்காட்சிகளுக்கு வாய்ப்பு அதிகம் கிடைத்திருக்கிறது. ‘L’amant அ. The Lover’, ‘Hiroshima Mon Amour’ கதை/படக்கதை எழுதிய Marguerite Duras-இன் சுயசரிதையை ஒட்டி எடுத்த படம். வியட்நாமில் இருந்தபோது நடந்த அவரது இளவயது வாழ்க்கையையொட்டி எடுக்கப்பட்ட படம்.

Gong Li-இற்காகவும் படக்காட்சியமைப்புக்காகவுமாவது பார்க்கலாம். You won’t be disappointed.

சடங்குகளும் சம்பிரதாயங்களும் நிரம்பிய வாழ்வு தமிழருடையது. விருப்பமிருக்கிறதோ இல்லையோ இன்னும் பல சடங்குகளைச் செய்துகொண்டிருக்கிறோம். சம்பிரதாயங்களும் அப்படியே. தமிழரைப்போல வீண் சடங்குகளும் சம்பிரதாயங்களும் பல கலாச்சாரங்களில் இருந்தாலும் அதில் முதன்மையான இடம் ஜப்பானியர்களுக்கே. பிறப்பிலிருந்து இறப்புவரை சடங்குகளால் வழிநடத்தப்படுபவர்கள் அவர்கள். ஆனால், மாறிவரும் சூழலினால் அவர்களுடைய வாழ்வில் பல மாற்றங்கள் நடந்தன, நடந்தபடி இருக்கின்றன.

ஜப்பானியர்களின் பல பழக்கவழக்கங்களை நாசூக்காகக் கிண்டல் செய்யும் படங்களை Juzo Itami இயக்கியிருக்கிறார். நாளாந்த வாழ்வில் சந்திக்கக்கூடிய பாத்திரங்களை இவரது படங்களில் பார்க்கலாம். Juzo Itami-இன் முதல் படம்தான் ‘ஓசோ்ஷிகி’ [The Funeral].

Wabisuke Inoueவும் Chizuko Amamiyaவும் திரைப்பட உலகைச்சார்ந்த, பட்டினத்தில் வாழும் தம்பதியர். மனைவி Chizuko Amaiyaவின் பெற்றோர், Wabisuke Inoueவின் சிறுவயதுக் கிராமத்துப்பூர்வீக வீட்டில் வசிக்கிறார்கள். திடீரென்று மாரடைப்பில் Chizukoவின் தந்தை இறந்துபோகிறார். பட்டினத்திலிருந்து இரண்டு மகன்களுடன் கிராமத்துக்குப்போகிறார்கள் Inoue தம்பதியினர். அங்கே இறந்தவரின் இளையமகள் அவளுடைய குடும்பத்துடன் நிறைமாதக் கர்ப்பிணியாக ஏற்கனவே வந்திருக்கிறார். இறந்தவரின் அண்ணனும் வந்திறங்கியிருக்கிறார். Funeral Homeஇல் வைக்கப்பட்டிருக்கும் உடலுக்கு உரிய மரியாதையை அங்கேயிருப்பவர்கள் சொல்லச்சொல்லச் செய்கிறார்கள். மூன்று நாட்கள் கொண்டாடப்படும் ஜப்பானியர்களின் செத்தவீடு எவ்வாறு இருக்கிறது என்பதை இயக்குநர் பல காட்சிகளில் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

பழங்காலத்தில் செய்த பல விதயங்கள், அவற்றின் அர்த்தத்தை முழுவதுமாகத் தொலைத்த நிலையில் ஏனென்று தெரியாமலேயே, அவற்றைப்பற்றி ஒன்றுமே தெரியாமல் கடனே என்று செய்கிறார்கள். இறந்தவரின் அண்ணன், பழைய முறைப்படியே செய்யவேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடிக்கிறார். பல தடவைகளில் அவர் அவ்வாறு செய்வது தன்னுடைய சௌகரியத்துக்காகவே என்பது நமக்கு வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது.

வீட்டுக்கு எடுத்துவரப்படும் உடல், வீட்டின் நடுப்பகுதியில் பார்வைக்கு வைக்கப்படுகிறது. அப்போது நடக்கும் பல காட்சிகளினூடே விரவிக்கிடக்கும் நகைச்சுவை ஜப்பானிய கலாச்சாரத்தை நன்கறிந்தவர்களுக்குப் புரியும் என்று நினைக்கிறேன். படத்தில் வரும் பல காட்சிகளை இரசிப்பதற்கு ஜப்பானியக் கலாச்சாரம் தெரிந்திருக்க வேண்டுமென்ற அவசியமில்லை. சடங்குகளையும் சம்பிரதாயங்களையும் கண்மூடித்தனமாகப் பின்பற்றுவதன் அபத்தம் பல காட்சிகளில் நன்கு வெளிப்படுகிறது.

குடும்பத்தில் மூத்த மகள் மற்றும் மருமகன் என்பதால் செத்த வீட்டில் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதை, வீடியோ காசட் பாடங்கள் மூலம் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். துக்கம் விசாரிக்க வருபவர்களிடம் எம்மாதிரி நடந்துகொள்ள வேண்டும். என்னென்ன கேள்விகளைக் கேட்கவேண்டும். என்னென்ன பதில் சொல்லவேண்டும் என்பதெல்லாம் அந்தக் காசட்டில் உள்ளடங்கிய சில பாடங்கள்.

செத்த வீட்டிற்கு வரும் புத்தகுருவை எப்படி நடாத்தவேண்டும். அவர் என்னென்ன செய்வார். என்னென்ன ஒழுங்குமுறைகள் இருக்கின்றன. புத்த குருவிற்கு என்னென்ன தட்சிணைகள் கொடுக்கவேண்டும் போன்ற ஏற்பாடுகளும் நடக்கின்றன.

ரோல்ஸ் ரொய்ஸ் காரில் வந்திறங்கும் புத்தகுரு, பல சடங்குகளைச் செய்கிறார். ஒரு சடங்கின்போது குடும்பத்தவர் அனைவரும் முழங்காலில் அமர்ந்து கால்களைப்பின்னுக்கு மடித்தபடி அமர்ந்திருக்கிறார்கள். தொடரும் சடங்குகள், குழந்தைகளுக்குப் பெரும் சோதனையாக இருக்கின்றன. குழப்படி செய்ய முயலும் குழந்தைகள் பெரியவர்களின் கண்டிப்பினால் அடக்கப்படுகிறார்கள். பெரியவர்களுக்கும் இந்தச் சடங்குகள் அப்படியொன்றும் சௌகரியமாக, சுவாரசியமாக இல்லை. கால் விறைத்துப்போவதில் தொடங்கிப் பல விதயங்கள் நம்மூர்ச்சடங்குகளின்போது நான் உணர்ந்தவற்றை நினைவுபடுத்தியது. தட்சிணை வாங்கிப்போகும் புத்தகுரு, தோட்டத்தில் போட்டிருந்த இத்தாலிய மார்பிள் கல்லைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டுத் தன் விருப்பத்தைச் சொல்கிறார். குருவின் புத்தகோயிலுக்கு விசேடமாக மார்பிள் கல் அனுப்பி வைப்பதாகச் சொல்கிறார்கள் இறந்துபோனவரின் குடும்பத்தவர்.

பகல் பொழுதுகள் இப்படிக் கழிந்தாலும் இரவு நேரங்கள் மிகுந்த கொண்டாட்டங்களுடன் கழிகின்றன.

செத்த வீட்டிற்கு வந்து சேரும் மூத்தமகனின் காதலி, தன்னுடன் உறவு கொண்டால்தான் தான் அந்த இடத்திலிருந்து போவதாகத் தனியாக மிரட்டுகிறாள். அந்தக் காட்சிகள், வெறும் சடங்குகளுக்குத்தான் அந்த ஜப்பானியர்கள் மதிப்புக் கொடுக்கிறார்கள் என்ற கருத்தினை வலியுறுத்த உதவுகிறது. கிளுகிளுப்பு ஊட்டுவதற்குப் பதிலாக, அந்தக் காட்சிகள் நமது சோகத்தையும் யோசனைகளையும் அதிகப்படுத்துவது நல்ல காட்சியமைப்புக்கு உதாரணம்.

ஒரு காட்சியில் பலத்த காற்று வீசி, செத்தவீட்டுச் செலவுக்காக வைத்திருந்த பணத்தை வானத்தில் விசிறியெறிவதும், அவற்றைத் துக்கம் கொண்டாட வந்தவர்கள் துரத்திப்பிடிப்பதுவும் சொல்லாமற்சொல்லும் விதயங்கள் நிறைய.

Juzo Itami-இன் முதலாவது படமிது. 1997இல் இறந்துபோன இவர் 10 படங்களைத்தான் இயக்கியிருக்கிறார். ஒவ்வொரு படத்திலும் நிகழ்காலத்து ஜப்பானைக் களமாகக் கொண்டிருக்கிறார். பொதுமக்களின் அன்றாட வாழ்வையும் அவற்றில் அவர்கள் சந்திக்கும் பிரச்சினைகளையும் குழப்பங்களையும் காட்டியிருக்கிறார். அதே நேரத்தில் அவற்றிலிருக்கும் அபத்தங்களையும் காட்டி, நயமாக எள்ளிநகையாடியும் இருக்கிறார் அவர். இதுபோன்று தமிழ்ச்சமூகத்தில் விரவிக்கிடக்கும் பல விதயங்களையும் அபத்தங்களையும் மக்கள் மனதில்படும்படி காட்டும் இயக்குநர்கள் இருக்கிறார்களா என்று தேடினால் ஏமாற்றாந்தான் மிஞ்சுகிறது.

சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் பார்க்கவேண்டிய படம்.

பின்குறிப்பு: பல நாட்களுக்கு முன்பு பார்த்த படத்தைப்பற்றி எழுதத் தூண்டிய பதிவு, சுந்தரவடிவேலின் ‘சாவிலும் பிழைக்கும் பார்ப்பனக் கூட்டம்’. அவருக்கு நன்றி!

தொடர்புள்ள சுட்டி: ஜப்பானியரின் செத்தவீடு சம்பந்தமான இடுகை - http://www.debito.org/JPRIjapanesefuneral.html

Yimou Zhang இயக்கத்தில் Li Gong(Songlian), Caifei He, Jingwu Ma, Cuifen Cao ஆகியோர் நடித்திருக்கின்றனர்.

1920களின் சீனாதான் கதைக்களம். 19 வயது நிறைந்த சூலிங்யானின் தந்தை இறந்துபோக, அவள் தந்தையின் மனைவி அவளுடைய விருப்பத்திற்கு மாறாக திருமணம் செய்து வைக்கிறார். திருமணமா? இல்லை ஒரு ஐம்பது வயது பணக்காரனுக்கு மூன்றாவது வைப்பாட்டியாகிறாள். ஏறக்குறைய விற்கப்படுகிறாள் என்று சொல்லலாம். தந்தை இறப்பதற்குமுன் ஆறுமாதம் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்த சூலிங்யான், தன்னால் வாழ்க்கைப்பிரச்சினைகளை எதிர்கொள்ள முடியும் என்று நம்புகிறாள். கணவன் வீட்டுக்கு வந்து சேரும் சூலிங்யானுக்கு வீட்டின் தலைமை வேலையாளால், அந்த வீட்டின் நடைமுறைகள் பின்வருமாறு சொல்லப்படுகின்றன. அவளை யாரும் இனி சூலிங்யான் என்று கூப்பிடமாட்டார்கள் என்றும், குடும்பத்தலைவரை அனைவரும் ‘மாஸ்டர்’ என்று அழைப்பார்கள். மனைவிமார் முறையே ‘முதலாவது’, ‘இரண்டாம்’, ‘மூன்றாம்’ மற்றும் ‘நான்காம் சகோதரி’ என்று அனைவராலும் அழைக்கப்படுவார்கள். நான்கு பேருக்கும் அந்த பரந்த இடத்தில் தனித்தனி வீடுகள் கொடுக்கப்பட்டு, பிரத்தியேக பணிப்பெண்ணும் நியமிக்கப்படும். குடும்பத்தலைவருக்கு, அவர் எந்த வீடு போகிறாரோ, அந்த வீடு முழுக்க அன்றைய தினம் சிவப்பு இலாந்தர் விளக்கு எரியவேண்டும் என்ற வினோதமான ரசனை. சாயங்கால வேளையில் மனைவிமார் அனைவரும் அவரவர் வீட்டு வாசலில் நிற்க வேலையாட்கள் வந்து, குடும்பத்தலைவன் எந்த வீட்டிற்கு போகப்போகிறாரோ, அங்கு விளக்கேற்றுவார்கள். மற்றவர்கள் கலைந்து செல்வார்கள்.

முதலாவது மனைவிக்கு சூலிங்யானை விட வயதில் மூத்த மகன் இருக்கிறான். வயதான அவர், ஏனைய மனைவிமாரை பெரிதும் கண்டுகொள்வதில்லை. தானுண்டு தன்வேலையுண்டு என்று இருந்துவிடுகிறார். புதிதாக வரும் சூலிங்யான், முதற்காரியமாக ஏனைய மனைவிமாரை சந்திக்கிறாள். இரண்டாம் மனைவியின் அன்பான உபசரிப்பில் நெகிழ்கிறாள். இரண்டாவது மனைவி மிகவும் நல்லவள் என்று எண்ணிக்கொள்கிறாள். வந்த அன்று மாலை சூலிங்யானின் கால்களுக்கு மசாஜ் கொடுக்கிறார்கள். குடும்பத்தலைவன் எந்த வீட்டிற்கு போக நினைக்கிறாரோ, அந்த வீட்டுத்தலைவிக்கு மசாஜ் கொடுப்பது குடும்ப வழக்கம் என்று அறிகிறாள் சூலிங்யான். அதுபோலவே அடுத்த நாள் உணவு மெனு தயாரிக்கும் உரிமையும் கிடைக்கும் என்றும் தெரிந்து கொள்கிறாள். முதல்நாளே உடல்நிலை சரியில்லை என்று பொய் சொல்லி குடும்பத்தலைவனை தன் வீட்டிற்கு அழைத்த சீன ஒபேரா பாடகியான மூன்றாவது மனைவி, மிகவும் திமிர் பிடித்தவள் என்று அறிகிறாள்.

ஆரம்பத்தில் மற்ற மனைவிமார் நடத்தையை புன்சிரிப்புடன் கவனித்த சூலிங்யான். அந்த இடத்தில் மரியாதை கிடைக்கவேண்டுமானால், தானும் அவ்வாறே செய்யவேண்டும் என்று புரிந்துகொள்கிறாள். முதலில் மூன்றாம் மனைவியை தன் விரோதியாகவும், இரண்டாம் மனைவியை தோழியாகவும் கருதிய சூலிங்யான், காலப்போக்கில் அந்த வீட்டில் யாரும் யாருக்கும் தோழி கிடையாது என்பதை புரிந்து கொள்கிறாள். இதற்கிடையில் சூலிங்யானின் பணிப்பெண்ணால் பல இடைஞ்சல்கள் வருகின்றன. பணிப்பெண்ணிற்கும் தன் கணவருக்கும் இருக்கும் உறவை தெரிந்த சூலிங்யான், அந்த வீட்டில் தனக்கு மரியாதை கிடைக்கவேண்டுமானால், தான் எப்படி நடந்து கொள்ளவேண்டும் என்பதை புரிந்து கொள்கிறாள். பணிப்பெண் கூறிய வார்த்தையன்றால் கோபமுற்ற சூலிங்யான் கர்ப்பமாக இருப்பதாக பொய் சொல்லுகிறாள். சில மாதங்களுக்கு விசேட கவனிப்பும் நடக்கிறது அவளுக்கு. ஒரு நாள் திடீரென்று மருத்துவர் வரவழைக்கப்பட்டபோது, தான் சொன்ன குட்டு வெளிக்கிட்டுவிட்டதென்று புரிந்துகொண்ட சூலிங்யான், யார் குட்டை வெளிப்படுத்தினார்கள் என்று ஆராய்கிறாள். அப்போதுதான் தான் நினைத்தபடி, இரண்டாம் மனைவி நல்லவளில்லை என்பது தெரியவருகிறது. அவளையும் பணிப்பெண்ணையும் பழி வாங்குகிறாள். பணிப்பெண் மன்னிப்பு கேட்க மறுத்து இரவு முழுவதும் பனியில் முட்டிபோட்டு மருத்துவமனையில் இறந்துபோகிறாள். இதற்குமுன் சூலிங்யான் பொய் சொன்னபடியால் அவளுடைய வீட்டு சிவப்பு இலாந்தர் விளக்குகளுக்கு கருப்பு உடைபோடப்படுகிறது.

வந்தபுதிதில், வீட்டை நன்றாக சுற்றிப்பார்த்த சூலிங்யான், வீட்டில் உச்சத்தில் பூட்டுப்போட்டு தொங்கும் தனியறை பற்றி விசாரிக்கிறாள். குடும்ப வழக்கத்திற்கு எதிராக நடக்கும் பெண்கள், கணவர்களின் நற்பெயருக்கும் குடும்பத்திற்கும் கெட்டபெயர் வாங்கித்தந்தால்; அங்கேதான் சித்திரவதை நடப்பதாக சொல்லுகிறார்கள்.

நாட்கள் செல்லுகின்றன. சூலிங்யான் அவளுடைய இருபதாவது பிறந்தநாளை தனியே கொண்டாடுகிறாள். தனியே நிறைய குடித்துவிட்டு மூன்றாம் மனைவிக்கும் குடும்ப டாக்டருக்கும் இடையில் இருக்கும் உறவை உளறிவிடுகிறாள். மறுநாள் நடந்ததை அறிந்துகொள்ளும் சூலிங்யானிடம், இரண்டாம் மனைவி, இவள் சொன்னதைக்கேட்டு தான் ஆட்களை அனுப்பி மூன்றாம் மனைவியைக் கையும் களவுமாக பிடித்து கொண்டு வந்திருப்பதாக சொல்லுகிறாள். ஊர் திரும்பிய குடும்பத்தலைவன் கட்டளைப்படி பிடிபட்ட மூன்றாம் மனைவியை வீட்டின் உச்சியில் இருக்கும் தனியறைக்கு கொண்டுபோகிறார்கள். பனிபெய்யும் அவ்வேளையில் சூலிங்யான் அவர்களைப் பின்தொடருகிறாள். வேலையாட்கள் கைப்பிடியில் இருந்து திமிறிக்கொண்டிருக்கும் மூன்றாம் மனைவியை அவர்கள் அந்த அறையில் பூட்டுகிறார்கள். சிறிதுநேரத்தில் யாரும் அங்கு இல்லை என்று உறுதிப்படுத்திக்கொண்ட சூலிங்யான் அறைக்குள் சென்று அங்கிருக்கும் கோரத்தைப்பார்த்து அலறுகிறாள். அந்தப்பெண் கோரமாக கொலை செய்யப்பட்டிருக்கலாம். ஏனெனில் முதலில் அங்கே போன வேலையாட்கள் உடனே வெளியே வரவில்லை. முன்பு பார்த்தபோது அந்த அறையில் இரண்டு கைவிலங்குகள் தொங்கின. பெண்கள் அணியும் காலணியும் கிடந்தது. எல்லாம் தூசுமயமாக இருந்தது. இதைப்பற்றி விசாரித்த சூலிங்யான், வேறு யாரிடமும் அதைப்பற்றி பேசவேண்டாம் அந்த இடத்தில் பேய் இருக்கிறது என்று மூத்த பணிப்பெண்ணால் எச்சரிக்கப்படுகிறாள். இது பழைய கதை. அலறிக்கொண்டே இருந்த சூலிங்யான் வேலையாட்களால் கீழே கொண்டு வரப்பட்டு மற்ற மனைவியராலும் பணியாட்களாலும் கவனிக்கப்பட்டாலும், அவளால் தான் பார்த்த கோரக்காட்சியை மறக்கவே முடியவில்லை. காட்டுமிராண்டிகள் என்று திட்டிக்கொண்டே இருக்கிறாள். அவளுக்கு பைத்தியம் பிடித்துவிட்டது என்று சொன்னவாறே குடும்பத்தலைவன் அங்கிருந்து வெளியேறுகிறான். வீட்டில் இருக்கும் மற்றவர்களும் அதையே சொல்லுகிறார்கள். சூலிங்யான் தனியே விடப்படுகிறாள். அவள் அங்கு வந்தபோது அணிந்திருந்த மேற்கத்தைய உடைகளை அணிந்து கொள்கிறாள். வீட்டுக்குள்ளேயே சுற்றிசுற்றி வரும் சூலிங்யானை யாரும் கண்டுகொள்வதாக இல்லை.
ஒரு நாள் இவள் வந்த போது பணியாள் செய்த அறிவிப்பு மீண்டும் கேட்கிறது - ஐந்தாவது மனைவிக்காக.

படத்தில் ஏறக்குறைய அனைத்துக்காட்சிகளிலும் வருவது சூலிங்யான் (Li Gong). Li Gongஉம் Yimou Zhangஉம் பல படங்களில் சேர்ந்து பணியாற்றி இருக்கிறார்கள். அவையும் சுவாரசியமானவைதான். இந்தக்கதையில் பிரதானமான பாத்திரம் குடும்பத்தலைவனாக (Jigwa Ma) இருந்தாலும், படத்தில் அந்தக்கதாபாத்திரத்தை பக்கத்தில் காட்டவில்லை. காட்டியபோதெல்லாம், சிலவினாடிகளே பார்க்கமுடிகிறது. அனைத்து அதிகாரமும் அந்தப்பாத்திரத்திடம் இருந்தாலும், மனைவிமாரிடையே நடக்கும் அதிகாரப்போர், பிழைக்கும் வழிக்கான சூழ்ச்சிகள் என்பதால் இவர்களே படம் முழுக்க காட்டப்படுகிறார்கள். கூடவே இவர்களின் நடவடிக்கைகள் அனைத்தும் அறிந்த வேலையாட்கள். இரண்டாம் மனைவியாக நடித்த Cuinfen Cao, மூன்றாம் மனைவியாக நடித்த Caifei He, சூலிங்யானின் பணிப்பெண்ணாக நடித்தவரும் நன்றாக நடித்திருந்தார்கள். படத்தை தன் தோள்களில் சுமப்பது சூலிங்யானாக நடித்த லி கொங்தான். அருமையாக நடித்திருந்தார். காமெரா இவர்கள் அனைவரும் அணிந்திருந்த உடைகளின் நிறங்களை பிரமாதமாக வெளிப்படுத்தியது.

இந்தப்படத்தை இயக்கிய Yimou Zhang உலகெங்கும் நடந்த திரைப்பட விழாக்களில் விருதுகள் வாங்கி இருக்கிறார். ஆனால் சீன அரசுக்கும் இவருக்குமான உறவு சுமூகமானது அல்ல. இவரைப்பற்றி இன்னொரு நாள் விலாவாரியாக பேசலாம் என்று இருக்கிறேன். அவ்வளவு விஷயம் இருக்கிறது. அற்புதமான படங்கள் சிலவற்றை இயக்கி இருக்கிறார். Raise the Red Lanturn படம் பார்த்து விட்டு பல நாட்களுக்கு அதையே நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். வெகு சில இயக்குநர்களுக்குத்தான் இந்த திறமை இருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன்.