திரைப்பார்வை

John Boorman, Sydney Pollack, Claude Sautet, Woody Allen, Bernardo Bertolucci, Martin Scorsese, Wim Wenders, Pedro Almodovar, Tim Burton, David Cronenberg, Jean-Pierre Jeunet, David Lunch, Oliver Stone, John Woo, Joel and Ethan Coen, Takeshi Kitano, Emir Kusturica, Lars Von Trier, Wong Kar-wai. திரைப்படங்களில் ஆர்வமிருப்பவர்களுக்கு மேலே நான் அடுக்கித்தள்ளியிருக்கும் பெயர்களில் கொஞ்சமாவது பரிச்சயமாகவிருக்கும். ஒரு சிலர் இவர்கள் உருவாக்கிய படங்களில் கணிசமானவற்றைப் பார்த்திருப்பீர்கள்.

எனக்குத் திரைப்படம் பார்ப்பது எவ்வளவு பிடிக்குமோ அதேயளவு பிடித்த விதயம், டிவிடியில் படங்களை இயக்குநர்கள் அலசி ஆராயும் பேட்டிகள். எல்லாப் பேட்டிகளும் சுவாரசியமானவை என்று சொல்லமுடியாது என்றாலும் சில நல்ல பேட்டிகளும் சிக்குவதுண்டு. உதா: க்ளிண்ட் ஈஸ்ட்வூட் இயக்கும் படங்களோடு வரும் அவரது பேட்டிகள்.

இந்தப் புத்தகத்தில் இயக்குநர்கள் செவ்வி அளித்திருக்கிறார்கள். செவ்வி என்றால் சாதாரணமாக நாம் படிக்கும் செவ்விகள் அல்ல. சினிமா பற்றிய புரிதல்கள், பாடங்கள் என்ற வகையறா. Laurent Tirard இந்த யோசனை தனக்கு எப்படி உருவானது என்று ஓரிடத்தில் சொல்கிறார். Studio என்ற பிரெஞ்சு இதழில் Lecons de Cinema என்ற தலைப்பில் ஏறக்குறைய இருபது கேள்விகளைத் தயாரித்து பல்வேறு இயக்குநர்களிடம் கேட்டாராம். அந்தத் தொடர் மிகப்பெரும் வெற்றியைப் பெற்றதாகவும், அதிலிருந்து சில இயக்குநர்களோடு நடாத்திய செவ்விகளைத் தேர்ந்தெடுத்து இங்கே பகிர்ந்துகொண்டிருப்பதாகச் சொல்கிறார்.

Groundbreakers, revisionists, dream weavers, big guns மற்றும் new blood என்று மேலே நான் குறிப்பிட்டிருக்கும் இயக்குநர்கள் பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். இதுபோக Jean-Luc Godard மிகமிகப் பொருத்தமாக, In a class by himself என்று வகைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார்.

இந்த இயக்குநர்களின் படங்களெல்லாவற்றையும் நான் பார்த்ததில்லை. ஓரிருவர் இயக்கிய படங்களில் பெரும்பான்மையானவற்றைப் பார்க்கும் சந்தர்ப்பங்கள் கிடைத்திருக்கின்றன.

Sydney Pollackஇன் படங்கள் எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானவை. முக்கியமாக The way we were, Out of Africa. The Firm உம் Three Days of the Condorஉம் அந்தளவு சொல்ல முடியாதென்றால் ஓரளவு பரவாயில்லை ரகம். Sydney Pollack ஒவ்வொரு படத்தின் உயிர்நாடியையும் அறிந்து வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்கிறார். தான், படமெடுப்பதற்கு முன்னும் பின்னும் அதைப்பற்றி நிறைய யோசிப்பதாகவும் படமெடுத்துக்கொண்டிருக்கும்போது அந்தளவு யோசித்து அலட்டிக்கொள்வதில்லை என்றும் சொல்கிறார். Days of the Condor, நம்பிக்கையைப்பற்றியது என்கிறார் அவர். படம் தொடங்கும்போது ரெட்ஃபோர்ட் எல்லொரையும் நம்புபவராகவும் Faye Dunaway யாரையுமே நம்பாதவராகவும் இருப்பவர்கள், படம் முடியும்போது அப்படியே மாறிப்போகிறார்கள் என்கிறார். அதேபோல மெரில் ஸ்ட்ரீப் நடித்த Out of Africa உடமையாக்குதலைப்பற்றியது என்கிறார். இங்கிலாந்து ஆப்ரிக்காவை உடமையாக்க முனைவதும் மெரில் ஸ்ட்ரீப், ராபர்ட் ரெட்ஃபோர்டை உடமையாக்க முனைவதும் படத்தின் உயிர்நாடியாக அமைந்திருந்தாம். Havana படத்தில் அவர் செய்த பிழைகளை ஒப்புக்கொண்டவர், தான் அதே படத்தை இப்போதும் அதேபோல எடுப்பேன் என்கிறார். என்னைக்கேட்டால், ஹவானா படத்தை காஸபிளாங்கா போல எடுக்க முயற்சித்தது தவறில்லை. அவசரவசரமாக எடுத்ததுபோன்ற உணர்வைக் கொடுத்ததைத் தவிர்த்திருக்கலாம் என்பேன்.

பேர்னார்டோ பேர்டோலூச்சி, ஜான் ரெனுவாரைச் சந்தித்ததைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்கிறார். ரெனுவார் டன்னிடம் ‘You must always leave the door of the set open because you never know what might come in’ என்று சொன்னதைத் தான் மறக்கவில்லை என்கிறார். கூடவே பெர்டோலூச்சி, ஒரு காட்சியைப் படமெடுக்கும் விதத்தைத் தன் கனவுகளில் காண முயற்சிப்பதாகவும் முடியாதபட்சத்தில் எல்லோருக்கும் முன்பாக வந்திருந்து படமெடுக்கும் தளத்தைக் கையில் ஒரு வியூஃபைண்டரோடு சுற்றுவதாகவும் சொல்கிறார். Last Tango in Paris படத்தை எடுக்க முடிவெடுத்தபோது தான் படப்பிடிப்பாளர் Vittoria Storaroவையும் மர்லன் பிராண்டோவையும் தனித்தனியாக ஒரு ஓவியக்கண்காட்சிக்கு அழைத்துச் சென்றதாகச் சொல்கிறார். ஃபிரான்ஸிஸ் பேக்கனின் ஓவியக்கண்காட்சியில் ஓவியங்களை இருவருக்கும் காட்டி அந்த உணர்வுகளையே தான் எதிர்பார்ப்பதாகச் சொன்னாராம். படத்தில் இருக்கும் ஆரஞ்சு வண்ணங்கள் பேக்கனின் ஓவியங்களால் உந்தப்பட்டவை என்கிறார். அதேபோல, படத்தின் தொடக்கத்தில் காட்டப்படும் ஓவியத்தில் இருக்கும் அளவுகடந்த வேதனையை வெளிக்கொணர முயற்சிக்குமாறு பிராண்டோவைக் கேட்டுக்கொண்டாராம். “I often use paintings like that because they allow you to communicate much more effectively than with a hundred words’ என்கிறார் பேர்ட்டோலூச்சி.

பேர்டோலூச்சியின் கருத்துகளை ஏறக்குறைய பிரதிபலிப்பவர் Jean-Pierre Jeunet. இவரது அமேலி திரைப்படம் பல அருமையான வித்தியாசமான கமெராக் கோணங்களைக் கொண்டிருந்தபடம். புதிதாகப் படம் எடுக்க வருபவர்கள் கட்டாயம் அனிமே்ஷனில் வேலை செய்திருக்க வேண்டும் என்று சொல்கிறார் இவர். அனிமே்ஷனில் வேலை செய்தால், அரங்கமைப்பு, ஒளி, உடைகள், காட்சியமைப்பு இவற்றோடு இயக்கமும் தெரிந்துகொள்ள முடியும் என்கிறார் இவர். திரைப்படத்தின் ஒவ்வொரு கூறுகளிலும் பரிச்சயமாக முடியும் என்கிறார்.

பெரும்பாலான இயக்குநர்கள் தமக்கு wide lenseகளைத்தான் பிடிக்கும் என்று சொல்கிறார்கள். தூரத்தில் இருந்து எடுக்க வசதியாக இருக்கும் tele-photo லென்ஸ்களை அவசியமேற்பட்டாலொழிய வேறெப்போது பயன்படுத்துவதில்லை என்று அடித்துச் சொல்கிறார்கள்.
அதேபோல எல்லோரும் ஒருமித்துச் சொல்லும் விதயம் - எப்படி சினிமா எடுப்பது என்று கற்றுக்கொடுக்க முடியாது என்பது. தொழில்நுட்ப விதயங்களைக் கற்றுக் கொடுக்கலாம். அவ்வளவுதான் என்கிறார்கள். பெரும்பாலானவர்கள் பல்கலைக்கழகங்களில் திரைப்படம் எடுப்பது எப்படி என்பதுபோன்ற வகுப்புகளை நடாத்தியிருக்கிறார்கள். தாங்கள் பெரும்பாலும் நல்ல படங்களைத் திரையிட்டு அவற்றை அக்கு வேறு ஆணிவேறாகப் பிரித்திருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். அதைத்தான் செய்யமுடியும் என்பதை செவ்வி கண்ட Laurent Tirardஉம் ஒத்துக்கொள்கிறார். யோசித்துப்பார்த்தால் உண்மைதான்!!!

வூடி ஆலன், பேர்னார்டோ பேர்டொலூச்சி, மார்ட்டின் ஸ்கோர்சேசி, பெத்ரோ ஆல்மோடோவர் என்று பட்டியலில் இருக்கும் ஒவ்வொரு இயக்குநர்களைப்பற்றியும் அவர்கள் பேசியிருப்பவை பற்றியும் தனித்தனி இடுகைகளே எழுத முடியும் என்பதாலும் எழுத முயற்சித்தால் காப்பியமாகும் அபாயம் இருப்பதால் இத்துடன் நிறுத்திக் கொள்கிறேன்.

அவ்வப்போது சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும்போதெல்லாம் இந்தப் புத்தகத்தைப் புரட்டிப் பார்க்கவேண்டும் என்ற ஆர்வம் காரணமாக இந்தப் புத்தகம் என்னிடமே இருக்கிறது. அடுத்த வாரமாவது நூலகத்தில் திருப்பிக்கொடுத்துவிடவேண்டும். இன்னும் சில காலங்களுக்குப் பிறகு திரும்ப எடுக்கலாம் என்றிருக்கிறேன்.

Moviemakers’ Master Class - Laurent Tirard

திரைப்படங்களோடு தொடர்புடைய இடுகை என்பதால் இங்கேயும் பதிந்து வைக்கிறேன். முதலில் எழுதிய இடம்:
http://mathy.kandasamy.net/musings/2006/06/26/443