திரைப்பார்வை

சில வருடங்களுக்கு முன்பு தோழியொருவரின் பெற்றோர்கள் நாங்கள் வசித்த நகரத்திற்கு வந்திருந்தார்கள். தோழியைப்போலவே அருமையாகப் பழகக்கூடிய அவர்களை எல்லோருக்கும் பிடித்துப்போய்விட்டது. அன்ரி மட்டும் அவ்வப்போது பேசியதையே ஒரு ஐந்து நிமிடங்களுக்குப்பிறகு திரும்பவும் சொல்வார். ஆரம்பத்தில் என்ன செய்வது என்று குழப்பமாக இருந்தது. அன்ரிக்கு அல்செய்மர் நோய் ஆரம்பக்கட்டத்தில் இருக்கிறது என்றும் அதன்காரணமாக சில சமயங்களில் சொல்வதையே திரும்பிச் சொல்வார் என்றும் இன்னும் சில சமயங்களில் செய்த செயலையே திரும்பவும் செய்வார் என்றும் சொன்னார். அவர் சொன்ன குறிப்புகளின் உதவியோடு அன்ரியோடு நன்கு பழகமுடிந்தது. சின்ன வயது நினைவுகள் அதிகம் இருப்பதாலும் கூட இருந்து பார்த்துக்கொள்ள உற்றார் உறவினர்கள் இருப்பதாலும் இலங்கைக்குப் போக முடிவு செய்திருந்தார்கள். இப்போது அன்ரிக்கு நோயின் தாக்கம் அதிகமாக இருந்தாலும் கொழும்பில் நல்ல கவனிப்போடு சந்தோஷமாக இருக்கிறார்.

அந்த அன்ரியின் நினைவுதான் away from her படத்தைப்பார்க்கும்போது வந்தது. அலிஸ் மன்றோ எழுதிய ‘The Bear Came Over the Mountain’ சிறுகதைதான் Sarah Polleyயால் Away from Her என்ற தலைப்பில் படமாக்கப்பட்டுள்ளது.
தம்பதிகளாக நியூஃபவுண்லாந்தைச் சேர்ந்த Gordon Pinsentஉம் இங்கிலாந்தைச் சேர்ந்த Julie Christieஉம் நடித்திருக்கிறார்கள்.

கிரான்ட், ஃபியோனா தம்பதிகள். அப்படியொன்றும் வயதானவர்கள் இல்லை. கிரான்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியராக இருந்து விருப்ப ஓய்வு பெற்றவர். ஓய்வு பெற்றபிறகு கடந்த இருபது வருடங்களாக ஏரிக்கரையோர வீடொன்றில் வாழ்ந்து வந்தார்கள். வருடங்கள் போகப்போக ஃபியோனாவிற்கு அல்செய்மர் வியாதியின் நோய்க்கூறுகள் வரத்தொடங்கின.

பொதுவாக அல்செய்மர் நோய் பாதித்திருப்பவர்களைத் தனியாக வைத்துப்பராமரிப்பதையே மருத்துவர்கள் சிபாரிசு செய்கிறார்கள். நெருங்கிய உறவினர்களுக்கும் நோயாளிக்குமிடையிலான உறவு எந்தவிதத்திலும் பாதிக்கப்படக்கூடாது என்பதற்காக என்று மருத்துவர்கள் சொல்கிறார்கள். ஃபியோனாவும் அத்தகைய விசேட மருத்துவமனை/தங்குமிடத்துக்குப் போக விரும்புகிறார். கிராண்டுக்கு அதில் விருப்பமில்லையென்றாலும் ஒன்றும் செய்யமுடியவில்லை.

கிராண்ட், ஃபியோனா போக முடிவு செய்திருக்குமிடத்தைப் போய்ப்பார்க்கிறார். அவர்களின் சில நடைமுறைகள் பிடிக்காததால் ஃபியோனாவைப் போகவேண்டாம் என்று கேட்கிறார். ஃபியோனா, முடிவு செய்தபடி ஒரு நாள் கிராண்டுடன் போய் அந்த இடத்தில் சேர்கிறார். விதிமுறைகளின்படி ஒரு மாதத்திற்கு யாருமே வந்து பார்க்கக்கூடாது என்று சொல்கிறார்கள். ஒரு மாதத்திற்குப்பிறகு பூங்கொத்துடன் வரும் கிராண்டுக்கு ஒரு அதிர்ச்சி காத்திருக்கிறது.

ஃபியோனாவிற்கு கிராண்டை யாரென்று தெரியவில்லை. அதுமட்டுமில்லாது அங்கேயே நோயாளியாக இருக்கும் ஒருவரின்மீது பாசம் வைக்கத் தொடங்கிவிட்டார். இளம்வயதுக்காதலர்களான தாங்கள் பிரிந்து இப்போது ஒன்று சேர்ந்திருக்கிறோம் என்று சொல்கிறார் ஃபியோனா. ஃபியோனாவின் 18 வயதில் அவர் விரும்பி கிராண்டைக் கல்யாணம் செய்தபடியால் ஃபியோனா சொல்வதுபோல இல்லையென்று கிராண்டுக்குத் தெரிகிறது.

ஆனால் தினமும் கிராண்ட் வந்தாலும் ஃபியோனாவிற்கு கிராண்டை நினைவுபடுத்தவே முடியவில்லை. யாரோ ஒரு மூன்றாமாள் போலவே நடாத்துகிறார். ஆரம்பத்தில் தான் செய்த பிழைக்காகத் தன்னை அதேபோலப் பழிவாங்குகிறாளோ என்று சந்தேகித்த கிராண்ட், போகப்போக ஃபியோனாவிற்கு எது சந்தோஷத்தைக் கொடுக்கும் என்று யோசிக்கத் தொடங்குகிறார்.

ஆனால், ஃபியோனா விரும்பிய ஓப்ரேயை அவரது விருப்பத்துக்கு மாறாக அந்தத் தங்குமிடத்தில் இருந்து வெளியேற்றி அவரது மனைவியிடம் ஒப்படைத்துவிட்டார்கள். ஃபியோனா அன்றிலிருந்து வில்லியம் ஹார்ட்டின் நினைவிலேயே இருக்கிறார். அதைப்பார்த்த கிராண்ட் ஒன்றுமே செய்யமுடியாமல் தவிக்கிறார். படிப்படையாக நடமாட்டங்களை ஃபியோனா குறைத்துக்கொள்ள, நீண்ட நாள் நோயாளிகள் தங்கும் இரண்டாம் மாடிக்கு ஃபியோனாவை மாற்ற நிர்வாகம் முடிவு செய்கிறது. அந்த மாடிக்குப் போகும் நோயாளிகள் பெரும்பாலும் சக்கர நாற்காலியிலேயே உலாவி, வேறெங்கும் போகாமல் அங்கேயே இறந்துபோகிறார்கள் என்பதை கிராண்ட் தெரிந்துகொள்கிறார்.

ஓப்ரேயின் மனைவியைச் சென்று சந்தித்து ஓப்ரேயை ஒரு முறை ஃபியோனாவைப் பார்க்க அழைத்துச்செல்ல அனுமதி கேட்கிறார். மனைவி மறுத்துவிடுகிறார். ஃபியோனாவின் நிலமை மோசமாகிக்கொண்டே போகிறது. இப்படி நாட்கள் போய்க்கொண்டிருந்தபோது வில்லியம் ஹார்ட்டின் மனைவி தொலைபேசுகிறார். அவரும் அப்படியொன்றும் சந்தோஷமாக இல்லை. தனிமையில் நாட்களையோட்டும் அவரும் கிராண்டும் சில தினங்களை ஒன்றாகக் கழிக்கிறார்கள். கிராண்டின் நோக்கமெல்லாம் ஃபியோனாவை சந்தோஷமாக்குவதிலேயே இருக்கிறது. ஓப்ரேயின் மனைவியை ஒருமாதிரி சம்மதிக்க வைத்து ஓப்ரேயை அழைத்துச் செல்கிறார் கிராண்ட்.

அலிஸ் மன்றோவின் வார்த்தைகளிலேயே அடுத்துவருவதைப் பார்க்கலாம்.

Fiona was in her room but not in bed. She was sitting by the open window, wearing a seasonable but oddly short and bright dress. Through the window came a heady warm blast of lilacs in bloom and the spring manure spread over the fields.

She had a book open in her lap.

She said, “Look at this beautiful book I found. It’s about Iceland. You wouldn’t think they’d leave valuable books lying around in the rooms. But I think they’ve got the clothes mixed up—I never wear yellow.”

“Fiona,” he said.

“Are we all checked out now?” she said. He thought the brightness of her voice was wavering a little. “You’ve been gone a long time.”

“Fiona, I’ve brought a surprise for you. Do you remember Aubrey?”

She stared at Grant for a moment, as if waves of wind had come beating into her face. Into her face, into her head, pulling everything to rags. All rags and loose threads.

“Names elude me,” she said harshly.

Then the look passed away as she retrieved, with an effort, some bantering grace. She set the book down carefully and stood up and lifted her arms to put them around him. Her skin or her breath gave off a faint new smell, a smell that seemed to Grant like green stems in rank water.

“I’m happy to see you,” she said, both sweetly and formally. She pinched his earlobes, hard.

“You could have just driven away,” she said. “Just driven away without a care in the world and forsook me. Forsooken me. Forsaken.”

He kept his face against her white hair, her pink scalp, her sweetly shaped skull.

He said, “Not a chance.”

நியூயோக்கரில் 1999 வெளியான சிறுகதையை இங்கே வாசிக்கலாம்.

ஃபியோனாவாக நடித்த ஜூலி கிறிஸ்டி சிறந்த நடிகைக்கான ஆஸ்கர் விருதுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டிருக்கிறார். இதுவரைக்கும் இந்தப் படத்தில் நடித்ததற்காகச் சில விருதுகளும் இவருக்குக் கிடைத்திருக்கின்றன. இந்தப் பரிந்துரைகளுக்கும் விருதுகளுக்கும் முழுக்க முழுக்கத் தகுதியானவர்தான் ஜூலி கிறிஸ்டி. படங்களைத் தேர்ந்தெடுத்து நடிக்கும் ஜூலி கிறிஸ்டி Sarah Polleyயின் இடைவிடாத வற்புறுத்தலுக்குப்பிறகுதான் நடிக்கச் சம்மதித்திருக்கிறார். மிக அருமையாக ஃபியோனாவைக் கண்முன்னே கொண்டு வந்து நிறுத்திவிடுகிறார்.

அவரைப்போலவே கோபம், குழப்பம், அன்பு, பொறாமை எல்லாவற்றையும் மிக மிக அருமையாக வெளிக்காட்டி கிராண்டாகவே வாழ்ந்திருப்பவர் கோர்டன் பின்சென்ட். இவருக்கு எந்த விருதோ பரிந்துரையோ கிடைக்காதது வருத்தமான விதயம். ஆனால், ஆஸ்கர்பரிந்துரைகள் அறிவிக்கப்பட்டபோது சிறந்த நடிகர் விருதுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டிருக்கும் டானியல்-டே லூயிஸ், கோர்டன் பின்சென்டைத் தொடர்பு கொண்டு தன்னுடைய ஏமாற்றத்தைச் சொன்னதாகப் பத்திரிகைகளில் படித்தேன்.

இயக்குநர் Sarah Polleyஐப்பற்றிச் சொல்லியே ஆகவேண்டும். கனேடிய நடிகர்களில் இப்போதிருப்பவர்களில் மிகவும் திறமை வாய்ந்தவராகக் கொண்டாடப்படுபவர். சிறந்த நடிகை மட்டுமல்ல மிகச்சிறந்த இயக்குநரும்கூட என்பதை Away from Her மட்டுமில்லை. இந்த டிவிடியுடன் I Shout Love என்ற Sarah Polley இயக்கிய குறும்படமும் பார்க்கக்கிடைக்கிறது. ஒரு உறவு முடிந்துபோகும் தருணத்தில் நடப்பதை அருமையாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார். அந்தப்படத்தில் Tessaவாக நடித்த Kirsten Thomson, எவே ஃப்ரொம் ஹெர்ரில் நர்சாக முக்கிய பாத்திரத்தில் வருகிறார். உறவுகள் சம்பந்தப்பட்ட இரண்டு படங்களும் ஒன்றாகக்கொடுக்கப்பட்டிருப்பது பார்வையாளர்களின் சிந்தனையைத் தூண்டுமென்று நினைக்கிறேன். I Shout Loveஐப்பற்றித் தனியாக இன்னொரு தருணத்தில் பேசலாம்.

Alzheimer’s நோயைப்பற்றி இன்னும் சில படங்கள் வந்திருக்கின்றன. ஆங்கிலத்தில் Iris, Notebook. மலையாளத்தில் மோகன்லால் நடித்த தன்மந்த்ரா. மலையாளப்படம் இன்னும் பார்க்கக்கிடைக்கவில்லை. Notebook மற்றும் Irisஐ விட Away from Her அல்செய்மர் வியாதிக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து அணுகியிருக்கிறது.

ஆஸ்கர் விருது கிடைக்கிறதோ இல்லையோ சாரா பொலியின் இந்தப்படம், இவரிடமிருந்து அடுத்து என்ன படம் வரும் என்று எதிர்பார்த்துக்காத்திருக்க வைத்திருக்கிறது.

பீஜிங்க் ஒலிம்பிக் போட்டியை முன்னிட்டு மக்களின் அடிப்படை உரிமைகளில் முன்னெப்போதையும்விட மிகவும் அதிகமாகக் கை வைக்கும் சீன அரசாங்கத்தின்மீது நிறைய விமர்சனங்கள் இருக்கின்றன. அதைப்போலவே, உலகத்தின் தொழிற்சாலையாக சீனாவை வைத்துக்கொண்டு வாய்கிழியப்பேசும் உலகநாடுகள் மீதும் நிறையவே விமர்சனங்கள் உள்ளன.

இதெல்லாம் ஒருபக்கமிருக்க, உலகப் புகழ்பெற்ற ஐந்து இயக்குநர்கள் பீஜிங்க் ஒலிம்பிக் போட்டியை முன்னிட்டுத் இயக்கிய ஐந்து குறும்படங்களைப் பார்க்கலாம். சீன அரசாங்கத்தின் விசேஷ அழைப்பில் இந்த இயக்குநர்கள் இப்படங்களை இயக்கியிருக்கிறார்கள்.

Giuseppe Tornatore:

இத்தாலியைச் சேர்ந்த கிசெப்பெ டொர்னாடோர். வெறுமனே பெயரைச்சொன்னால் தெரியாது. சினிமா பாரடைசோவின் இயக்குநர் என்று சொன்னால் பரவலாகத் தெரியும். லெஜெண்ட் ஒஃப் 1900, மலெனா போன்ற படங்களை எடுத்தவர். 2007 ஆஸ்கர் விருதுவிழாவின்போது கடந்த ஐம்பது வருடங்களில் விருது கொடுக்கப்பட்ட உலக சினிமாக்களைத் தொகுத்து ஐந்து நிமிடங்கள் ஓடும் குறும்படமொன்றையும் இவர் தொகுத்தார். படம் இங்கே

பீஜிங்க் ஒலிம்பிக் பற்றி இவர்எடுத்த படம் ஒரு சிறிய கதையாக விரிகிறது.

Patrice Leconte:

பிரான்சைச் சேர்ந்த பார்ட்ரிஸ் லெகொன்டேவை நினைத்தால் உடனேயே நினைவுக்கு வருவது இவருடைய ‘Widow of St. Pierre’உம் ‘The Man on the Train’உம்தான். காட்சியமைப்புகளில் மிகுந்த கவனம் செலுத்தும் இவர், இந்தக் குறும்படத்தையும் அப்படித்தான் எடுத்திருக்கிறார்.

Majid Majidi

சிறுவர்களைவைத்துப் படமெடுப்பதில் ஈரானியர்களை மிஞ்ச ஆட்களில்லையென்பதை மறுபடியும் நிரூபித்திருக்கிறார் மஜித் மஜிதி. இவருடைய ‘The Color of Paradise மற்றும் The Children of Heaven படங்களை நினைவுபடுத்துகிறது இந்தக் குறும்படம்.

Daryl Goodrich:

விளையாட்டு மற்றும் விளம்பரப்படங்களை இயக்கும் டாரில் குட்ரிச், 2012ம் ஒலிம்பிக்கிற்காக லண்டன் போட்டியிட்டபோது இரண்டு படங்களை எடுத்துக்கொடுத்திருக்கிறார். இதனால்தான், உலகப்புகழ்பெற்ற இயக்குநர்களோடு இவரையும் தேர்வு செய்திருக்கிறார்கள். சீனாவிற்கும் ஒலிம்பிக் போட்டிக்குமான உறவையும் விளையாட்டு வீரர்களையும் வைத்து உத்வேகம் கொடுக்கக்கூடிய குறும்படமொன்றை இயக்கியிருக்கிறார்.

Andrew Lau:

ஹொங்கொங்கைச் சேர்ந்த ஆண்ட்ரூ லௌவின் ‘Infernal affairs’ஐத்தான் மார்ட்டின் ஸ்கொர்செசி The Departedஆக எடுத்தார். ஸ்கொர்செசியின் எல்லாப்படங்களையும் விட்டுவிட்டு வேறொருவரின் படத்தை அடிப்படையாக வைத்து எடுத்ததற்கு ஆஸ்கர் விருது கொடுத்த கொடுமை இப்போதும் உறுத்துகிறது. சரிவிடுங்க. அதிரடிப்படங்களை எடுத்திருக்கும் ஆண்ட்ரூ லௌ சீனத்து உணவுவகைகளை முன்னிறுத்தி படமெடுத்திருக்கிறார். பெரிய எதிர்பார்ப்புகளுடன் பார்க்கத்தொடங்கியதாலோ என்னவோ பெரிதாக ஈர்க்கவில்லை.

சின்ன வயதில் நமக்கிருக்கும் ஆசைகளில் பலதை நாம் வளர வளர மறந்துவிடுகிறோம். சில ஆசைகள் நம்மோடே வருகின்றன. அதேபோல அந்த வயதுகளில் நாம் மிகவும் முக்கியமாகக் கருதிய விதயங்களையெல்லாம்கூட தொலைத்துவிடுகிறோம். இது பெரும்பான்மையானவர்களுக்குப் பொருந்தும். எனக்கும்கூட. ஆனால், ஒருசிலர் தாங்கள் விரும்பியதைப் பின்தொடர்ந்து செல்கிறார்கள். அதேபோல நமக்கு இருந்த ideologyக்களையும் பலர் கைவிட்டுவிட மிகச்சிலர் அவற்றைச் செயற்படுத்துகிறார்கள்.

இன்றைக்குப் பார்த்துவிட்டு வந்த Into the Wild படம் என்னுடைய ஆசைகள், இயலாமைகள், கோபங்கள் என்று பலவற்றையும் நினைவுபடுத்திப் பார்க்கவைத்தது. நம்மில் பலரும் படத்தின் நாயகன் Chris McCandless என்ற Alexander Supertramp ஐப்போல நினைத்திருப்போம். வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தில் அந்த எண்ணங்களும் அடிபட்டுப்போயிருக்கும். மிச்சசொச்சம் சிலரிடம் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தாலும் அவற்றை அலெக்ஸ் அளவிற்கு நிறைவேற்றுவோமாவென்று தெரியாது.

பணக்காரக் குடும்பத்தில் பிறந்து கல்லூரிப்படிப்பையும் நல்லபடியாக முடித்து அடுத்து வக்கீல் படிப்புப் படிக்க இருக்கும் இளைஞன் கிரிஸ். பட்டமளிப்பு விழாவிற்கு பெற்றோரும் தங்கையும் வந்துவிட்டுப் போன சில வாரங்களில் கிறிஸ், எஞ்சியிருந்த அவனது சேமிப்பை தானமாகக் கொடுத்துவிட்டு அவனுடைய பழைய காரில் பணப்படுகிறான். அரிசோனாவை அடைந்ததும் காரையும் அப்படியே விட்டுவிட்டு கையில் இருந்த டாலர் நோட்டுகளை எரித்துவிட்டு சகல அடையாளங்களையும் துறந்துவிட்டு நாடோடியாகக் கண்போன போக்கில் போகிறான்.

வடஅமெரிக்காவின் பல பகுதிகளையும் பலதரப்பட்ட மக்களின் உதவியுடன் பார்க்கிறான். அவனுடைய கடைசிஇலக்கு அலாஸ்காவிற்குப் போவது. ஒரு விவசாயி, அலாஸ்கா-அலாஸ்காவிற்குப் போகிறானா அல்லது நகர்ப்புற அலாஸ்காவிற்குப் போகப்போகிறானா என்று கேட்கிறார். இயற்கையின் கட்டுப்பாட்டிலிருக்கும் அலாஸ்கா-அலாஸ்காவிற்குப்போகப்போவதாக அலெக்ஸ் பதில்சொல்கிறான்.

படம் பார்த்து சில மணித்தியாலங்களே ஆகியிருப்பதால் இன்னமும் முழுக்க உள்வாங்கிமுடியவில்லை. அப்படி உள்வாங்கியபிறகு(முடிந்தளவு) எழுதினாலும் படத்தை எந்தளவு விவரிக்கமுடியும் என்பது பெரிய கேள்வி. பொழுதுபோக்கிறாக எடுக்கப்படும் படங்களைப்பற்றிப்பேசுவதற்கு அதிகம் மெனக்கெடத்தேவையில்லை. ஆனால், இதுபோன்ற சிந்தனையைத்தூண்டும், நம்மில் ஒரு பகுதியை தட்சணையாகக் கேட்கும் படங்களைப்பற்றிப் பேசுவது கொஞ்சமல்ல நிறையவே கஷ்டம். கூடவே, சில படங்கள் நம்மிடம் தட்சணையாகக் கேட்டு நாம் கொடுக்கும் விதயங்களை பொதுவில் பகிர்ந்துகொள்ள முடியாமலும் இருக்கும். Into the Wild எதுவும் கேட்காமலேயே என்னில் ஒரு பகுதியை கொடுத்துவிட்டு வந்திருக்கிறேன். என்னைப்போல படம் பார்த்த பிறரும் தம்மில் ஒருபகுதியைக் கொடுத்துவிட்டுவந்திருக்கலாம்.

ஷோன் பென்னை முதன்முதலில் கார்லிட்டோஸ் வேய்யில் பார்த்திருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன். நினைக்கிறேன் என்று சொல்வதற்குக் காரணம், அந்தப் படத்தைப் பார்க்க முழுக்காரணமும் ஆல்பச்சீனோ என்பதால். அதற்குப்பிறகு பல வருடங்கள் கழித்து டெட் மான் வோக்கிங் படம் பார்த்தபோது கவனத்தை முழுக்கத் தன் வசம் வைத்துக்கொண்டார். அடுத்தடுத்த வருடங்களில் பார்த்த படங்கள் கவனத்தில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டிய நடிகர்என்று சொல்லின. ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது குறைந்த அளவு படங்களே நடித்திருந்தாலும் ஒவ்வொரு படத்திலும் கொடுத்திருக்கும் உழைப்பு கணிசமானது. இந்த மாதிரியான நடிகர்கள் இயக்கும் படங்கள் பலவிதங்களில் முக்கியமானவையாக இருக்கும். எந்தவிதமான கேள்விகளும் இல்லாது முன்னேற்பாடுகள் இல்லாமல் நம்பிக்கையுடன் படம் பார்க்கவைக்கும். சில முறை ஏமாற்றமடைந்திருந்தாலும் இந்தப் போக்கை மாற்றவேண்டுமென்று யோசித்ததில்லை.

உண்மைச்சம்பவமொன்றைப் படமாக்கியிருக்கும் ஷோன் பென், படமெடுப்பதற்குப் பத்து வருடங்கள் காத்திருந்திருக்கிறார். அலெக்ஸ் சந்தித்தவர்களைக் கூடியவரை படத்தில் ஈடுபடுத்தியிருக்கிறார்.

(எழுதியவரைக்கும் வலைப்பதிவிலிட உத்தேசம். நாளை தொடரலாம்.)

http://outside.away.com/outside/features/1993/1993_into_the_wild_1.html