திரைப்பார்வை

சினிமாவைப்பற்றிய தன் எண்ணங்களை அருமையாக எழுதிய நாகார்ஜுனனுக்கும் அதைத் தொடர் விளையாட்டாக்கிய பிரகாஷுக்கும், என்னையும் இதில் இழுத்துவிட்ட பரத்துக்கும் நன்றி!

1. எந்த வயதில் சினிமா பார்க்க ஆரம்பித்தீர்கள்? நினைவு தெரிந்து கண்ட முதல் சினிமா. என்ன உணர்ந்தீர்கள்?

எந்த வயதில் என்பது தெரியாது. மிகவும் சிறிய வயதில் கொழும்பில் திரையரங்கில் படம் பார்க்கப்போவோம் என்று வீட்டில் சொல்லித்தெரியும். கூடவே, பிறகு பிறகு தொலைக்காட்சியில் பார்க்கும் பாடற்காட்சிகள் ஏதேனும் முன்பு பார்த்ததுபோல இருக்கும். அந்த வகையில் ‘மூன்று முடிச்சு’ - அதன் ‘அமைதியான நதியினிலே ஓடம்’ பாடல் வழியாக.

பிறகு ரூபவாஹினியினூடாகப் பார்த்த புதன்கிழமைத் தமிழ்சினிமாவில் அம்மம்மாவின் ‘சிவாசி’யும் எனக்குப்பிடித்துப்போன பாலையாவும் எம்.ஆர்.ராதாவும். அதே தொலைக்காட்சியில் எல்லோரும் படுத்தபிறகு சத்தத்தைக் குறைத்துவைத்துக் கொலைநடுக்கத்துடன் பார்த்த ‘Omen’.

கண்ணைத் தானமாகக் கொடுக்கவேண்டும் என்று நினைக்க வைத்த ‘ராஜபார்வை’.

2.கடைசியாக அரங்கில் அமர்ந்து பார்த்த சினிமா?

தமிழில்: தசாவதாரம், குசேலன்
ஆங்கிலத்தில்” Body of Lies

3.கடைசியாக அரங்கிலன்றிப் பார்த்த தமிழ் சினிமா எது, எங்கே, என்ன உணர்ந்தீர்கள்?

இந்தக்கோடையில் வகைதொகையில்லாமல் தமிழ்த்திரைப்படங்கள் வரவரப் பார்க்கக்கூடியதாக இருந்தது. சேர்க்கை அப்படி. கடைசியாகப் பார்த்தது ‘ராமன் தேடிய சீதை’. பிடித்திருந்தது. நிஜ வாழ்க்கையைப் பிரதிபலிக்கும்படி இருந்தது. பசுபதியின் பாத்திரப்படைப்பு உத்வேகமாக இருந்தது. கண்ணாடி போட்டிருந்தாலும் கண்ணை மூடிக்கொண்டு நடித்தேன் என்று சொன்னதற்கு அப்புறம் இன்னொரு தடவை பார்க்கலாமென்றிருக்கிறேன்.

அலிபாபா - ஹ்ம்ம். பார்க்கலாம்.
தாம்தூம் - ஏதோ முயற்சித்திருக்கிறார்கள்.
சரோஜா - ஏ.மு. ஒரு முறை சுவாரசியமா பார்க்கலாம். ஆனா, சென்னை-28 இதைவிட நல்லாயிருந்தது.

பந்தயம் - நிதின் சத்யாவுக்கும் பிரகாஷ்ராஜுக்குமாக – . ஆனால் இவர்கள் இருவரின் மேலதிகமான ஆர்ப்பாட்ட நடிப்பையும் தாண்டி குமட்டல் ஏற்படுத்தியது விஜயின் புகழ்பரப்ப அவருடைய அப்பா எடுத்துக்கொண்ட முயற்சி. என்னதான்யா நினைச்சுக்கிறாங்க இந்த சினிமாக்காரங்களும் அரசியல்வாதிகளும். ஆ ஊன்னா விரல சுழட்டுறது, தலைவாங்கிறது, அட்வைஸ் மழை பொழியிறது, ரசிகக்குஞ்சுகளை சேர்த்துக்கிட்டு மன்றம் அதுயிதுன்னு தொடங்கி ரசிகர்கள் கேட்டாங்கன்னு சால்ஜாப்பு சொல்லிக்கிட்டே கொடின்னு ஒரு கறுமாந்திரத்தக் கொண்டுவர்ரது. ஏதோ அவங்கப்பன் வீட்டு சொத்துமாதிரி அரசியலுக்கு வருவோமா இல்லையான்னு தெரியாதுன்னு பேட்டி குடுக்கிறது. ரஜனிய சொல்லல. ரஜனியாவது நடிக்க வந்து இத்தனை வருஷத்துக்கு அப்புறம் இந்த ஆடுபுலியாட்டம் ஆடிட்டிருக்காரு. நேத்திக்கு முளைச்ச காளானெல்லாம் டான்ஸாடுது. கடுப்பாயிருக்குது. ஆமா.

நடிகர்களை அரசியலுக்குப் போகவேணாம்னு சொல்லல. அவங்களும் மத்த எல்லாரையும்போல ஏதோ ஒரு வேலை செய்யிறாங்கன்னு இருந்தா பரவாயில்லை. இருக்கிற அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்திக்கிட்டு ஒரு நாயக துதி பண்றமாதிரி படத்தை அமைச்சுக்க வேண்டியது. அதுக்கு ஒரு அஞ்சாறு அல்லக்கை டைரக்டருங்க. அப்புறம், இப்பவும் மாயத்திரையில் பாக்கிறதை நிஜம்னே நம்புற மக்கள். இப்போ தமிழ்நாட்டில கருணாநிதி தொட்டு ஜெயலலிதா வரை நடத்திற ‘ஈழத்தமிழர் ஆதரவு’ நாடகத்தைப் பார்த்து உச்சிகுளிர்கிற எங்கட ஆக்கள்மாதிரி.. ஒரு மாற்றமும் இல்லை.
கதை திசைமாறுது. ‘பந்தயம்’ பாருங்கள். கடுப்பாகுங்கள்.

4.மிகவும் தாக்கிய தமிழ்ச்சினிமா

மூன்றாம் பிறை, மகாநதி, சேது, நந்தா, வீடு, காதல், பிதாமகன். அன்பே சிவம் கடைசிக்காட்சி.

இந்தியா வந்த முதல்வாரம் தொலைக்காட்சியில் பார்த்த மனதில் சில காட்சிகள் மட்டும் தங்கியிருக்கும் ‘ஒரு இந்தியக் கனவு’. இன்றுவரைக்கும் தேடிக்கொண்டிருக்கும் படங்களில் ஒன்று. இப்போது பார்த்தால் பிடிக்காமற்கூடப் போகலாம். அந்த வயதில் மிகவும் பாதித்தது.

சில வருடங்களுக்கு முன்பு பார்த்த ‘அவள் அப்படித்தான்’னும் தாக்கிற்று என்றாலும் அதைப்பற்றி நிறைய எழுதவேண்டும் என்பதால் அப்படியே விட்டுச்செல்கிறேன்.

5-அ. உங்களை மிகவும் தாக்கிய தமிழ்ச்சினிமா-அரசியல் சம்பவம்?

அப்டீன்னு பெருசா ஒண்ணுமில்லைன்னாலும் தமிழ்நாட்டு அரசியலுக்கு நுழையிறதுக்கு சினிமா ஒண்ணுதான் வழின்னு இருக்கிறமாதிரியான சூழல் பிடிக்கலை. பிடிக்கலை. பிடிக்கலை.

5-ஆ. உங்களை மிகவும் தாக்கிய தமிழ்ச்சினிமா-தொழில்நுட்ப சம்பவம்?

மிகவும் தாக்கியன்னு சொல்லமுடியாது. ஆனா, அந்த வயதில் ஆச்சரியப்படுத்திய ‘அபூர்வ சகோதரர்கள்’ குள்ள கமல். அதேபோல வசனமழை கொட்டும் இந்திய சினிமாவில் ‘பேசும் படம்’ வெளியானது.

6.தமிழ்ச்சினிமா பற்றி வாசிப்பதுண்டா?

தமிழ்சினிமா பற்றி என்பதை திரைப்படங்களைப்பற்றி என்பதாக எடுத்துக்கொள்கிறேன். ஏனென்றால் பொதுவாக தமிழ்சினிமாவைப்பற்றி என்று சொல்லிவிட்டு நடிகர்களைப்பற்றியோ ஏதேனும் சூடான செய்திகளோ மட்டுமே பரவலாகக் கிடைக்கின்றன. அவற்றையும் போகிற போக்கில் மேய்பவள்தானெனினும், விரும்பி வாசிப்பது சினிமாவைப்பற்றிய ஆழமான கட்டுரைகளை, அக்குவேறு ஆணிவேறு என்று ஆராயும் கட்டுரைகளை.

பள்ளிப்பருவத்தில் தினமணிக்கதிரில் வரும் கட்டுரைத்தொகுதிகளை விரும்பி வாசித்ததுண்டு. தமிழ்சினிமாவின் வரலாறு கொஞ்சம் கொஞ்சம் அங்கேதான் வாசிக்கக்கிடைத்தது. இப்போதும் தியோடர் பாஸ்கரன் போன்றவர்களின் எழுத்துகளை வாசிப்பதுண்டு. ஆனாலும் இதைவிட அருமையாக புத்தகம் வரவேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். நிழல், கனவுப்பட்டறை போன்ற சினிமா இதழ்களை வாசிக்கப்பிடிக்கும். அதுபோக தமிழ் சிற்றிதழ்களில் வெளியாகும் சில கட்டுரைகள் என்னைக் கவர்ந்திருக்கின்றன.

இப்போதெல்லாம் எழுத்தாளனென்றால் தலையில் கொம்பு முளைத்திருக்கிறது என்று நினைப்பவர்களைத் தவிர்த்து தமிழ் வலைப்பதிவுகளில் அனுபவித்து எழுதுபவர்களுக்கு முன்னிடம் கொடுக்கிறேன். சில மாதங்களாக வலைப்பதிவுகளை நுனிப்புல் மேய்கிறேனென்றாலும் யாருக்கேனும் பயனாகும் என்று ஒரு சிறு பட்டியல். [சன்னாசி, பிரகாஷ், நாராயணன், சித்தார்த், சந்தோஷ்குரு, கதிர், அய்யனார், லக்குலூக், கானாபிரபா, கப்பி, பிரசன்னா, சுரேஷ்கண்ணன், நிர்மலா, தூள்.காம்]. இன்னும் இருக்கலாம். இப்போதைக்கு நினைவுக்கு வந்தவர்கள் இவர்கள்.

7.தமிழ்ச்சினிமா இசை?

தமிழர்களுக்கு இசையென்பதே தமிழ்த்திரைப்பட இசைதானே? இசையென்ற விசயம் எனக்கு அறிமுகமானதே தமிழ்த்திரையிசையினூடாகத்தான்.. வளர்ந்து வரும்போது நாட்டுப்பாடல்கள், கர்நாடக சங்கீதம், ஹிந்துஸ்தானி, கஸல் மற்றும் தாளவாத்தியங்கள் (நாதஸ்வரம் + மேளம் மட்டும் அறிமுகமானது புங்குடுதீவில், கோயிலில்) என்று இரசனை வெவ்வேறு திசைகளில் சென்றாலும் அவை அறிமுகமானது திரையிசைவாயிலாகத்தான்.

8. தமிழ் தவிர வேறு இந்திய, உலக மொழி சினிமா பார்ப்பதுண்டா? அதிகம் தாக்கிய படங்கள்?

நிறைய. பிடித்த படங்களைப்பற்றி இந்த வலைப்பதிவில்தான் எழுதி வருகிறேன். மிகவும் பிடித்துப்போன படங்களைப்பற்றி அவ்வளவாக எழுதியதில்லை. உணர்வுபூர்வமாக இருக்குமென்பதால் தவிர்த்து வந்திருக்கிறேன்.

இந்தியப் படங்களில் வங்காள, மலையாளத் திரைப்படங்கள் பிடிக்கும். இந்தி சினிமாவும். இப்போது மொன்ரியல்-டொராண்டோ பயணங்களின்போது தேடித்தேடி வாங்குவது பார்ப்பது இந்தப் படங்களை. விருது பெற்ற கன்னடத் திரைப்படங்களைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன். விவரம் தெரிந்தவர்கள் கூறினால் நன்றாகவிருக்கும். அதேபோல நன்றாகவிருக்கிறது என்று நீங்கள் நினைக்கும் இந்திய மொழிப்படங்கள் பற்றிச் சொன்னாலும் உதவியாக இருக்கும் - எந்த மொழியென்றாலும் பரவாயில்லை.

உலகின் பல பாகங்களிலிருந்தும் வந்துகொண்டிருக்கும் திரைப்படங்களைப் பார்த்து அவற்றினூடாக அந்த நாட்டுக் கலாசாரத்தைத் தெரிந்துகொள்ள முற்படும்போது இந்தியப் படங்களின் தேடல் அதிகமாகிறது. இப்போதெல்லாம் இந்தியத் தொலைக்காட்சிகளில் நான் தேடிக்கொண்டிருக்கும் படங்களைப் பார்க்கும் பதிவர்களைப் பார்த்தால் பொறாமையாகவிருக்கிறது.

ஆச்சரியப்பட வைப்பது, சிங்கள மொழிப்படங்கள். ஒரு சில படங்களே பார்த்திருப்பதால், இன்னும் இவற்றைப்பற்றி எழுத நினைக்கவில்லை. ஆனால், திரைப்பட இரசிகர்கள் கட்டாயம் பார்க்கவேண்டிய படங்கள் சில, சிங்கள மொழியில் இருக்கின்றன.

அதேபோல ஆச்சரியமளிப்பவை, கியூபெக் மாகாண பிரெஞ்சுத் திரைப்படங்கள். சுற்றிலும் ஆங்கிலம் சூழ்ந்திருக்கும்போது சுவாரசியமான கதைகளை தங்கள் மொழியில் எடுத்து அவற்றை வெற்றிப்படங்களாகவும் ஆக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் கியூபெக் மாகாணத்தவர். கனேடியப் படங்கள் என்றால் 10க்கு எட்டு கியூபெக் மாகாணத்திலிருந்து வந்த பிரெஞ்சுப் படங்களாக இருக்கின்றன.

ஆங்கில துணையெழுத்துகளோடு திரைப்படங்களைப் பார்ப்பதற்கு மொழி ஒரு தடையில்லையென்பதால் எல்லாக் கண்டங்களிலிருந்தும் வரும் படங்களைப் பார்க்கப் பிடிக்கும். அதேபோல Horror வகையறா தவிர்த்து ஏனைய genre எல்லாமே பார்க்கப்பிடிக்கும்.

பாதித்த படங்களின் பட்டியல் பெரிது. முன்பு பிடித்த காதற்படங்களின் பட்டியலொன்று இட்டிருக்கிறேன். சுட்டி: http://mathy.kandasamy.net/movietalk/2007/04/18/my-fav-romantic-movies-a_list
இனி வரும் காலங்களில் பிற படங்களைப்பற்றியும் எழுத எண்ணம்.

9. தமிழ்ச்சினிமா உலகுடன் நேரடித்தொடர்பு உண்டா? என்ன செய்தீர்கள்? பிடித்ததா? அதை மீண்டும் செய்வீர்களா? தமிழ்ச்சினிமா மேம்பட அது உதவுமா?

-

10.தமிழ்ச்சினிமாவின் எதிர்காலம் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

நன்றாகவிருக்கிறது. தொழில்நுட்பம் வளர வளர வெவ்வேறு முயற்சிகள் எடுக்கப்படுகின்றன. புதிய புதிய ஆட்கள் வர வர களம் விரிவடைகிறது.

11.அடுத்த ஓராண்டு தமிழில் சினிமா கிடையாது, மற்றும் சினிமா பற்றிய சமாச்சாரங்கள், செய்திகள் எதுவுமே பத்திரிகைகள், தொலைக்காட்சி, இணையம் உள்ளிட்ட ஊடகங்களில் கிடையாது என்று வைத்துக்கொள்வோம்? உங்களுக்கு எப்படியிருக்கும்? தமிழர்களுக்கு என்ன ஆகும் என்று நினைக்கிறீர்கள்?

தமிழர்களையும் சினிமாவையும் பிரிக்க முடியுமாவென்று தெரியவில்லை.

தனிப்பட்ட முறையில் என்னைக்கேட்டால் இந்தியாவை விட்டு வந்து, தமிழ்த்திரைப்படங்கள் எதுவுமே கிடைக்காத காலகட்டத்தில் எப்படியிருந்தேனோ அப்படியிருப்பேனென்று நினைக்கிறேன். தொடக்கத்தில் மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது - காரணம் இணையம் வழிவரும் செய்திகள். ஆனால், எந்தவொரு ஊடகம் வழியாகவும் எந்தவொரு செய்தியும் வராது என்றபடியால் பெரிதாக ஒரு மாற்றமும் இருக்காது. ஆனால், தினமும் கொஞ்ச நேரமாவது பாட்டுக்கேட்டுவிடும் எனக்கு, போகுமிடமெல்லாம் பாட்டுக்கேட்டுக்கொண்டு சுற்றும் எனக்கு எப்படியிருக்குமென்று தெரியவில்லை. இதுவரை வந்த பாடல்களைத் திரும்பத்திரும்பக் கேட்டபடி இருப்பேனாக்கும். கூடவே, பிற மொழிப்பாடல்கள், தாளவாத்தியங்களை இரசிப்பது இப்போதிருப்பதைவிட அதிகமாகும்.
தமிழர்களுக்குக் கொஞ்சம் பைத்தியம் பிடித்துத்தான் போகுமென்று நினைக்கிறேன். யாரென்றால், தமிழ் சினிமாவை மட்டுமே பார்க்கும் தமிழர்களுக்கு. சினிமா இரசிகர்களாக அவர்கள் இருக்கும் பட்சத்தில் பிற மொழிப்படங்களைப் பார்க்க முற்படுவார்கள். பிற மொழி இசைகளைக் கேட்க எத்தனிப்பார்கள்.

ஒரு வேளை, வாழ்வில் சினிமாவே இல்லையென்ற அர்த்தத்தில் கேள்வி இருக்குமென்றால்:

எனக்குத் தொடக்கத்தில் பாயை விறாண்டவேண்டும் போலிருக்கும். ஆனால், இதுவரை வந்த படங்களைப் பார்க்கமுடியுமென்பதால் பார்க்காத படங்களைத் தேடித்தேடிப் பார்ப்பேன். பார்த்ததில் பிடித்த படங்களைத் திரும்பப் பார்ப்பேன்.

என்னைப்போன்று பிறரும் செய்யலாம். அவர்கள் பார்ப்பது உலகப்படங்களாகவும் இருக்கலாம். இல்லை தமிழ்ப்படங்களாக மட்டுமேகூட இருக்கலாம்.

சினிமாவே இல்லையென்றால், இருக்கவே இருக்கிறது வேறு பொழுதுபோக்குகள்.

ஆனால், ஒட்டுமொத்த சமுதாயமாக நம்முடைய தமிழ்சமுதாயம் எங்கேயாவது வீங்கி உடையும். நம்முடைய உணர்வுகளை நாம் சினிமாவில் channelize செய்கிறோம். கோபம், தாபம், அழுகை, சிரிப்பு - முக்கியமாக காதல்/அல்லது அதுபோன்ற ஏதோவொன்று செக்ஸ்- எல்லாமே திரைப்படங்களில் இருந்து பெறுகிறோம். உணர்கிறோம்.

இந்தவொரு ஊடகம் இருப்பதாலேயே மனம் பிறளாமல் இருக்கும் சூழலும் இருக்கிறது. இந்த நிலையில் தமிழ்த்திரைப்படங்கள் மற்றும் சம்பந்தப்பட்ட விடயங்கள் ஓராண்டுக்கு வராதென்றால், நிலமை விபரீதமாகலாம்.

நான் அழைக்கும் ஐவர்:

1.மோகன்தாஸ்
2.ஜெகத்
3.அருள்செல்வன் கந்தசுவாமி
4.ஆடுமாடு
5.பராக்கா

சில வருடங்களுக்கு முன்பு தோழியொருவரின் பெற்றோர்கள் நாங்கள் வசித்த நகரத்திற்கு வந்திருந்தார்கள். தோழியைப்போலவே அருமையாகப் பழகக்கூடிய அவர்களை எல்லோருக்கும் பிடித்துப்போய்விட்டது. அன்ரி மட்டும் அவ்வப்போது பேசியதையே ஒரு ஐந்து நிமிடங்களுக்குப்பிறகு திரும்பவும் சொல்வார். ஆரம்பத்தில் என்ன செய்வது என்று குழப்பமாக இருந்தது. அன்ரிக்கு அல்செய்மர் நோய் ஆரம்பக்கட்டத்தில் இருக்கிறது என்றும் அதன்காரணமாக சில சமயங்களில் சொல்வதையே திரும்பிச் சொல்வார் என்றும் இன்னும் சில சமயங்களில் செய்த செயலையே திரும்பவும் செய்வார் என்றும் சொன்னார். அவர் சொன்ன குறிப்புகளின் உதவியோடு அன்ரியோடு நன்கு பழகமுடிந்தது. சின்ன வயது நினைவுகள் அதிகம் இருப்பதாலும் கூட இருந்து பார்த்துக்கொள்ள உற்றார் உறவினர்கள் இருப்பதாலும் இலங்கைக்குப் போக முடிவு செய்திருந்தார்கள். இப்போது அன்ரிக்கு நோயின் தாக்கம் அதிகமாக இருந்தாலும் கொழும்பில் நல்ல கவனிப்போடு சந்தோஷமாக இருக்கிறார்.

அந்த அன்ரியின் நினைவுதான் away from her படத்தைப்பார்க்கும்போது வந்தது. அலிஸ் மன்றோ எழுதிய ‘The Bear Came Over the Mountain’ சிறுகதைதான் Sarah Polleyயால் Away from Her என்ற தலைப்பில் படமாக்கப்பட்டுள்ளது.
தம்பதிகளாக நியூஃபவுண்லாந்தைச் சேர்ந்த Gordon Pinsentஉம் இங்கிலாந்தைச் சேர்ந்த Julie Christieஉம் நடித்திருக்கிறார்கள்.

கிரான்ட், ஃபியோனா தம்பதிகள். அப்படியொன்றும் வயதானவர்கள் இல்லை. கிரான்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியராக இருந்து விருப்ப ஓய்வு பெற்றவர். ஓய்வு பெற்றபிறகு கடந்த இருபது வருடங்களாக ஏரிக்கரையோர வீடொன்றில் வாழ்ந்து வந்தார்கள். வருடங்கள் போகப்போக ஃபியோனாவிற்கு அல்செய்மர் வியாதியின் நோய்க்கூறுகள் வரத்தொடங்கின.

பொதுவாக அல்செய்மர் நோய் பாதித்திருப்பவர்களைத் தனியாக வைத்துப்பராமரிப்பதையே மருத்துவர்கள் சிபாரிசு செய்கிறார்கள். நெருங்கிய உறவினர்களுக்கும் நோயாளிக்குமிடையிலான உறவு எந்தவிதத்திலும் பாதிக்கப்படக்கூடாது என்பதற்காக என்று மருத்துவர்கள் சொல்கிறார்கள். ஃபியோனாவும் அத்தகைய விசேட மருத்துவமனை/தங்குமிடத்துக்குப் போக விரும்புகிறார். கிராண்டுக்கு அதில் விருப்பமில்லையென்றாலும் ஒன்றும் செய்யமுடியவில்லை.

கிராண்ட், ஃபியோனா போக முடிவு செய்திருக்குமிடத்தைப் போய்ப்பார்க்கிறார். அவர்களின் சில நடைமுறைகள் பிடிக்காததால் ஃபியோனாவைப் போகவேண்டாம் என்று கேட்கிறார். ஃபியோனா, முடிவு செய்தபடி ஒரு நாள் கிராண்டுடன் போய் அந்த இடத்தில் சேர்கிறார். விதிமுறைகளின்படி ஒரு மாதத்திற்கு யாருமே வந்து பார்க்கக்கூடாது என்று சொல்கிறார்கள். ஒரு மாதத்திற்குப்பிறகு பூங்கொத்துடன் வரும் கிராண்டுக்கு ஒரு அதிர்ச்சி காத்திருக்கிறது.

ஃபியோனாவிற்கு கிராண்டை யாரென்று தெரியவில்லை. அதுமட்டுமில்லாது அங்கேயே நோயாளியாக இருக்கும் ஒருவரின்மீது பாசம் வைக்கத் தொடங்கிவிட்டார். இளம்வயதுக்காதலர்களான தாங்கள் பிரிந்து இப்போது ஒன்று சேர்ந்திருக்கிறோம் என்று சொல்கிறார் ஃபியோனா. ஃபியோனாவின் 18 வயதில் அவர் விரும்பி கிராண்டைக் கல்யாணம் செய்தபடியால் ஃபியோனா சொல்வதுபோல இல்லையென்று கிராண்டுக்குத் தெரிகிறது.

ஆனால் தினமும் கிராண்ட் வந்தாலும் ஃபியோனாவிற்கு கிராண்டை நினைவுபடுத்தவே முடியவில்லை. யாரோ ஒரு மூன்றாமாள் போலவே நடாத்துகிறார். ஆரம்பத்தில் தான் செய்த பிழைக்காகத் தன்னை அதேபோலப் பழிவாங்குகிறாளோ என்று சந்தேகித்த கிராண்ட், போகப்போக ஃபியோனாவிற்கு எது சந்தோஷத்தைக் கொடுக்கும் என்று யோசிக்கத் தொடங்குகிறார்.

ஆனால், ஃபியோனா விரும்பிய ஓப்ரேயை அவரது விருப்பத்துக்கு மாறாக அந்தத் தங்குமிடத்தில் இருந்து வெளியேற்றி அவரது மனைவியிடம் ஒப்படைத்துவிட்டார்கள். ஃபியோனா அன்றிலிருந்து வில்லியம் ஹார்ட்டின் நினைவிலேயே இருக்கிறார். அதைப்பார்த்த கிராண்ட் ஒன்றுமே செய்யமுடியாமல் தவிக்கிறார். படிப்படையாக நடமாட்டங்களை ஃபியோனா குறைத்துக்கொள்ள, நீண்ட நாள் நோயாளிகள் தங்கும் இரண்டாம் மாடிக்கு ஃபியோனாவை மாற்ற நிர்வாகம் முடிவு செய்கிறது. அந்த மாடிக்குப் போகும் நோயாளிகள் பெரும்பாலும் சக்கர நாற்காலியிலேயே உலாவி, வேறெங்கும் போகாமல் அங்கேயே இறந்துபோகிறார்கள் என்பதை கிராண்ட் தெரிந்துகொள்கிறார்.

ஓப்ரேயின் மனைவியைச் சென்று சந்தித்து ஓப்ரேயை ஒரு முறை ஃபியோனாவைப் பார்க்க அழைத்துச்செல்ல அனுமதி கேட்கிறார். மனைவி மறுத்துவிடுகிறார். ஃபியோனாவின் நிலமை மோசமாகிக்கொண்டே போகிறது. இப்படி நாட்கள் போய்க்கொண்டிருந்தபோது வில்லியம் ஹார்ட்டின் மனைவி தொலைபேசுகிறார். அவரும் அப்படியொன்றும் சந்தோஷமாக இல்லை. தனிமையில் நாட்களையோட்டும் அவரும் கிராண்டும் சில தினங்களை ஒன்றாகக் கழிக்கிறார்கள். கிராண்டின் நோக்கமெல்லாம் ஃபியோனாவை சந்தோஷமாக்குவதிலேயே இருக்கிறது. ஓப்ரேயின் மனைவியை ஒருமாதிரி சம்மதிக்க வைத்து ஓப்ரேயை அழைத்துச் செல்கிறார் கிராண்ட்.

அலிஸ் மன்றோவின் வார்த்தைகளிலேயே அடுத்துவருவதைப் பார்க்கலாம்.

Fiona was in her room but not in bed. She was sitting by the open window, wearing a seasonable but oddly short and bright dress. Through the window came a heady warm blast of lilacs in bloom and the spring manure spread over the fields.

She had a book open in her lap.

She said, “Look at this beautiful book I found. It’s about Iceland. You wouldn’t think they’d leave valuable books lying around in the rooms. But I think they’ve got the clothes mixed up—I never wear yellow.”

“Fiona,” he said.

“Are we all checked out now?” she said. He thought the brightness of her voice was wavering a little. “You’ve been gone a long time.”

“Fiona, I’ve brought a surprise for you. Do you remember Aubrey?”

She stared at Grant for a moment, as if waves of wind had come beating into her face. Into her face, into her head, pulling everything to rags. All rags and loose threads.

“Names elude me,” she said harshly.

Then the look passed away as she retrieved, with an effort, some bantering grace. She set the book down carefully and stood up and lifted her arms to put them around him. Her skin or her breath gave off a faint new smell, a smell that seemed to Grant like green stems in rank water.

“I’m happy to see you,” she said, both sweetly and formally. She pinched his earlobes, hard.

“You could have just driven away,” she said. “Just driven away without a care in the world and forsook me. Forsooken me. Forsaken.”

He kept his face against her white hair, her pink scalp, her sweetly shaped skull.

He said, “Not a chance.”

நியூயோக்கரில் 1999 வெளியான சிறுகதையை இங்கே வாசிக்கலாம்.

ஃபியோனாவாக நடித்த ஜூலி கிறிஸ்டி சிறந்த நடிகைக்கான ஆஸ்கர் விருதுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டிருக்கிறார். இதுவரைக்கும் இந்தப் படத்தில் நடித்ததற்காகச் சில விருதுகளும் இவருக்குக் கிடைத்திருக்கின்றன. இந்தப் பரிந்துரைகளுக்கும் விருதுகளுக்கும் முழுக்க முழுக்கத் தகுதியானவர்தான் ஜூலி கிறிஸ்டி. படங்களைத் தேர்ந்தெடுத்து நடிக்கும் ஜூலி கிறிஸ்டி Sarah Polleyயின் இடைவிடாத வற்புறுத்தலுக்குப்பிறகுதான் நடிக்கச் சம்மதித்திருக்கிறார். மிக அருமையாக ஃபியோனாவைக் கண்முன்னே கொண்டு வந்து நிறுத்திவிடுகிறார்.

அவரைப்போலவே கோபம், குழப்பம், அன்பு, பொறாமை எல்லாவற்றையும் மிக மிக அருமையாக வெளிக்காட்டி கிராண்டாகவே வாழ்ந்திருப்பவர் கோர்டன் பின்சென்ட். இவருக்கு எந்த விருதோ பரிந்துரையோ கிடைக்காதது வருத்தமான விதயம். ஆனால், ஆஸ்கர்பரிந்துரைகள் அறிவிக்கப்பட்டபோது சிறந்த நடிகர் விருதுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டிருக்கும் டானியல்-டே லூயிஸ், கோர்டன் பின்சென்டைத் தொடர்பு கொண்டு தன்னுடைய ஏமாற்றத்தைச் சொன்னதாகப் பத்திரிகைகளில் படித்தேன்.

இயக்குநர் Sarah Polleyஐப்பற்றிச் சொல்லியே ஆகவேண்டும். கனேடிய நடிகர்களில் இப்போதிருப்பவர்களில் மிகவும் திறமை வாய்ந்தவராகக் கொண்டாடப்படுபவர். சிறந்த நடிகை மட்டுமல்ல மிகச்சிறந்த இயக்குநரும்கூட என்பதை Away from Her மட்டுமில்லை. இந்த டிவிடியுடன் I Shout Love என்ற Sarah Polley இயக்கிய குறும்படமும் பார்க்கக்கிடைக்கிறது. ஒரு உறவு முடிந்துபோகும் தருணத்தில் நடப்பதை அருமையாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார். அந்தப்படத்தில் Tessaவாக நடித்த Kirsten Thomson, எவே ஃப்ரொம் ஹெர்ரில் நர்சாக முக்கிய பாத்திரத்தில் வருகிறார். உறவுகள் சம்பந்தப்பட்ட இரண்டு படங்களும் ஒன்றாகக்கொடுக்கப்பட்டிருப்பது பார்வையாளர்களின் சிந்தனையைத் தூண்டுமென்று நினைக்கிறேன். I Shout Loveஐப்பற்றித் தனியாக இன்னொரு தருணத்தில் பேசலாம்.

Alzheimer’s நோயைப்பற்றி இன்னும் சில படங்கள் வந்திருக்கின்றன. ஆங்கிலத்தில் Iris, Notebook. மலையாளத்தில் மோகன்லால் நடித்த தன்மந்த்ரா. மலையாளப்படம் இன்னும் பார்க்கக்கிடைக்கவில்லை. Notebook மற்றும் Irisஐ விட Away from Her அல்செய்மர் வியாதிக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து அணுகியிருக்கிறது.

ஆஸ்கர் விருது கிடைக்கிறதோ இல்லையோ சாரா பொலியின் இந்தப்படம், இவரிடமிருந்து அடுத்து என்ன படம் வரும் என்று எதிர்பார்த்துக்காத்திருக்க வைத்திருக்கிறது.

பீஜிங்க் ஒலிம்பிக் போட்டியை முன்னிட்டு மக்களின் அடிப்படை உரிமைகளில் முன்னெப்போதையும்விட மிகவும் அதிகமாகக் கை வைக்கும் சீன அரசாங்கத்தின்மீது நிறைய விமர்சனங்கள் இருக்கின்றன. அதைப்போலவே, உலகத்தின் தொழிற்சாலையாக சீனாவை வைத்துக்கொண்டு வாய்கிழியப்பேசும் உலகநாடுகள் மீதும் நிறையவே விமர்சனங்கள் உள்ளன.

இதெல்லாம் ஒருபக்கமிருக்க, உலகப் புகழ்பெற்ற ஐந்து இயக்குநர்கள் பீஜிங்க் ஒலிம்பிக் போட்டியை முன்னிட்டுத் இயக்கிய ஐந்து குறும்படங்களைப் பார்க்கலாம். சீன அரசாங்கத்தின் விசேஷ அழைப்பில் இந்த இயக்குநர்கள் இப்படங்களை இயக்கியிருக்கிறார்கள்.

Giuseppe Tornatore:

இத்தாலியைச் சேர்ந்த கிசெப்பெ டொர்னாடோர். வெறுமனே பெயரைச்சொன்னால் தெரியாது. சினிமா பாரடைசோவின் இயக்குநர் என்று சொன்னால் பரவலாகத் தெரியும். லெஜெண்ட் ஒஃப் 1900, மலெனா போன்ற படங்களை எடுத்தவர். 2007 ஆஸ்கர் விருதுவிழாவின்போது கடந்த ஐம்பது வருடங்களில் விருது கொடுக்கப்பட்ட உலக சினிமாக்களைத் தொகுத்து ஐந்து நிமிடங்கள் ஓடும் குறும்படமொன்றையும் இவர் தொகுத்தார். படம் இங்கே

பீஜிங்க் ஒலிம்பிக் பற்றி இவர்எடுத்த படம் ஒரு சிறிய கதையாக விரிகிறது.

Patrice Leconte:

பிரான்சைச் சேர்ந்த பார்ட்ரிஸ் லெகொன்டேவை நினைத்தால் உடனேயே நினைவுக்கு வருவது இவருடைய ‘Widow of St. Pierre’உம் ‘The Man on the Train’உம்தான். காட்சியமைப்புகளில் மிகுந்த கவனம் செலுத்தும் இவர், இந்தக் குறும்படத்தையும் அப்படித்தான் எடுத்திருக்கிறார்.

Majid Majidi

சிறுவர்களைவைத்துப் படமெடுப்பதில் ஈரானியர்களை மிஞ்ச ஆட்களில்லையென்பதை மறுபடியும் நிரூபித்திருக்கிறார் மஜித் மஜிதி. இவருடைய ‘The Color of Paradise மற்றும் The Children of Heaven படங்களை நினைவுபடுத்துகிறது இந்தக் குறும்படம்.

Daryl Goodrich:

விளையாட்டு மற்றும் விளம்பரப்படங்களை இயக்கும் டாரில் குட்ரிச், 2012ம் ஒலிம்பிக்கிற்காக லண்டன் போட்டியிட்டபோது இரண்டு படங்களை எடுத்துக்கொடுத்திருக்கிறார். இதனால்தான், உலகப்புகழ்பெற்ற இயக்குநர்களோடு இவரையும் தேர்வு செய்திருக்கிறார்கள். சீனாவிற்கும் ஒலிம்பிக் போட்டிக்குமான உறவையும் விளையாட்டு வீரர்களையும் வைத்து உத்வேகம் கொடுக்கக்கூடிய குறும்படமொன்றை இயக்கியிருக்கிறார்.

Andrew Lau:

ஹொங்கொங்கைச் சேர்ந்த ஆண்ட்ரூ லௌவின் ‘Infernal affairs’ஐத்தான் மார்ட்டின் ஸ்கொர்செசி The Departedஆக எடுத்தார். ஸ்கொர்செசியின் எல்லாப்படங்களையும் விட்டுவிட்டு வேறொருவரின் படத்தை அடிப்படையாக வைத்து எடுத்ததற்கு ஆஸ்கர் விருது கொடுத்த கொடுமை இப்போதும் உறுத்துகிறது. சரிவிடுங்க. அதிரடிப்படங்களை எடுத்திருக்கும் ஆண்ட்ரூ லௌ சீனத்து உணவுவகைகளை முன்னிறுத்தி படமெடுத்திருக்கிறார். பெரிய எதிர்பார்ப்புகளுடன் பார்க்கத்தொடங்கியதாலோ என்னவோ பெரிதாக ஈர்க்கவில்லை.

சின்ன வயதில் நமக்கிருக்கும் ஆசைகளில் பலதை நாம் வளர வளர மறந்துவிடுகிறோம். சில ஆசைகள் நம்மோடே வருகின்றன. அதேபோல அந்த வயதுகளில் நாம் மிகவும் முக்கியமாகக் கருதிய விதயங்களையெல்லாம்கூட தொலைத்துவிடுகிறோம். இது பெரும்பான்மையானவர்களுக்குப் பொருந்தும். எனக்கும்கூட. ஆனால், ஒருசிலர் தாங்கள் விரும்பியதைப் பின்தொடர்ந்து செல்கிறார்கள். அதேபோல நமக்கு இருந்த ideologyக்களையும் பலர் கைவிட்டுவிட மிகச்சிலர் அவற்றைச் செயற்படுத்துகிறார்கள்.

இன்றைக்குப் பார்த்துவிட்டு வந்த Into the Wild படம் என்னுடைய ஆசைகள், இயலாமைகள், கோபங்கள் என்று பலவற்றையும் நினைவுபடுத்திப் பார்க்கவைத்தது. நம்மில் பலரும் படத்தின் நாயகன் Chris McCandless என்ற Alexander Supertramp ஐப்போல நினைத்திருப்போம். வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தில் அந்த எண்ணங்களும் அடிபட்டுப்போயிருக்கும். மிச்சசொச்சம் சிலரிடம் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தாலும் அவற்றை அலெக்ஸ் அளவிற்கு நிறைவேற்றுவோமாவென்று தெரியாது.

பணக்காரக் குடும்பத்தில் பிறந்து கல்லூரிப்படிப்பையும் நல்லபடியாக முடித்து அடுத்து வக்கீல் படிப்புப் படிக்க இருக்கும் இளைஞன் கிரிஸ். பட்டமளிப்பு விழாவிற்கு பெற்றோரும் தங்கையும் வந்துவிட்டுப் போன சில வாரங்களில் கிறிஸ், எஞ்சியிருந்த அவனது சேமிப்பை தானமாகக் கொடுத்துவிட்டு அவனுடைய பழைய காரில் பணப்படுகிறான். அரிசோனாவை அடைந்ததும் காரையும் அப்படியே விட்டுவிட்டு கையில் இருந்த டாலர் நோட்டுகளை எரித்துவிட்டு சகல அடையாளங்களையும் துறந்துவிட்டு நாடோடியாகக் கண்போன போக்கில் போகிறான்.

வடஅமெரிக்காவின் பல பகுதிகளையும் பலதரப்பட்ட மக்களின் உதவியுடன் பார்க்கிறான். அவனுடைய கடைசிஇலக்கு அலாஸ்காவிற்குப் போவது. ஒரு விவசாயி, அலாஸ்கா-அலாஸ்காவிற்குப் போகிறானா அல்லது நகர்ப்புற அலாஸ்காவிற்குப் போகப்போகிறானா என்று கேட்கிறார். இயற்கையின் கட்டுப்பாட்டிலிருக்கும் அலாஸ்கா-அலாஸ்காவிற்குப்போகப்போவதாக அலெக்ஸ் பதில்சொல்கிறான்.

படம் பார்த்து சில மணித்தியாலங்களே ஆகியிருப்பதால் இன்னமும் முழுக்க உள்வாங்கிமுடியவில்லை. அப்படி உள்வாங்கியபிறகு(முடிந்தளவு) எழுதினாலும் படத்தை எந்தளவு விவரிக்கமுடியும் என்பது பெரிய கேள்வி. பொழுதுபோக்கிறாக எடுக்கப்படும் படங்களைப்பற்றிப்பேசுவதற்கு அதிகம் மெனக்கெடத்தேவையில்லை. ஆனால், இதுபோன்ற சிந்தனையைத்தூண்டும், நம்மில் ஒரு பகுதியை தட்சணையாகக் கேட்கும் படங்களைப்பற்றிப் பேசுவது கொஞ்சமல்ல நிறையவே கஷ்டம். கூடவே, சில படங்கள் நம்மிடம் தட்சணையாகக் கேட்டு நாம் கொடுக்கும் விதயங்களை பொதுவில் பகிர்ந்துகொள்ள முடியாமலும் இருக்கும். Into the Wild எதுவும் கேட்காமலேயே என்னில் ஒரு பகுதியை கொடுத்துவிட்டு வந்திருக்கிறேன். என்னைப்போல படம் பார்த்த பிறரும் தம்மில் ஒருபகுதியைக் கொடுத்துவிட்டுவந்திருக்கலாம்.

ஷோன் பென்னை முதன்முதலில் கார்லிட்டோஸ் வேய்யில் பார்த்திருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன். நினைக்கிறேன் என்று சொல்வதற்குக் காரணம், அந்தப் படத்தைப் பார்க்க முழுக்காரணமும் ஆல்பச்சீனோ என்பதால். அதற்குப்பிறகு பல வருடங்கள் கழித்து டெட் மான் வோக்கிங் படம் பார்த்தபோது கவனத்தை முழுக்கத் தன் வசம் வைத்துக்கொண்டார். அடுத்தடுத்த வருடங்களில் பார்த்த படங்கள் கவனத்தில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டிய நடிகர்என்று சொல்லின. ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது குறைந்த அளவு படங்களே நடித்திருந்தாலும் ஒவ்வொரு படத்திலும் கொடுத்திருக்கும் உழைப்பு கணிசமானது. இந்த மாதிரியான நடிகர்கள் இயக்கும் படங்கள் பலவிதங்களில் முக்கியமானவையாக இருக்கும். எந்தவிதமான கேள்விகளும் இல்லாது முன்னேற்பாடுகள் இல்லாமல் நம்பிக்கையுடன் படம் பார்க்கவைக்கும். சில முறை ஏமாற்றமடைந்திருந்தாலும் இந்தப் போக்கை மாற்றவேண்டுமென்று யோசித்ததில்லை.

உண்மைச்சம்பவமொன்றைப் படமாக்கியிருக்கும் ஷோன் பென், படமெடுப்பதற்குப் பத்து வருடங்கள் காத்திருந்திருக்கிறார். அலெக்ஸ் சந்தித்தவர்களைக் கூடியவரை படத்தில் ஈடுபடுத்தியிருக்கிறார்.

(எழுதியவரைக்கும் வலைப்பதிவிலிட உத்தேசம். நாளை தொடரலாம்.)

http://outside.away.com/outside/features/1993/1993_into_the_wild_1.html